ลู่ซีฉือเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ๆ ก็ยื่นมือมาลูบหัวลู่หนานเกอและลู่เป่ยเย่ เสียงนุ่มจนแทบจะละลายออกมาได้: "พวกนายยังมีพี่ชายอยู่นะ~"
สองพี่น้องแข็งทื่อพร้อมกันพร้อมกัน ค่อยๆ หันไปมอง เห็นพี่ชายคนโตของตัวเองกำลังจ้องพวกเขาด้วยสายตาที่เรียกได้ว่า "เมตตาปรานี"
ขนแขนลู่หนานเกอลุกชันเป็นกระจุกทันที สองพี่น้องเผลอสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว
จื้อจื้อกับกังจื่ออยู่ซ้ายขวา สั่นตามสองพี่น้องไปด้วย จื้อจื้ออาจจะคิดว่าบรรยากาศยังไม่เข้าท่าพอ เลยแถมเด็ดใบไม้ที่เท้าสองใบปาลงพื้น...
ลู่เป่ยเย่บ่นในใจ: [อยากด่าให้ตาย แต่คาแรกเตอร์ฉันคือเด็กดีของพี่สาว!]
ลู่หนานเกอถูแขนตัวเอง: "พี่คะ ช่วยเก็บสายตาที่แทบจะคั้นน้ำมันออกมาได้นั่นด้วยเถอะ..."
"ลู่! หนาน! เกอ!" หน้ากากอ่อนโยนของลู่ซีฉือแตกสลายทันที
"ปั๊บ!"
ลู่เป่ยเย่พุ่งตัวมาบังพี่สาวไว้ ใบหน้าเล็กตึงแน่น: "พี่จะด่าอะไร! ก็พี่เองแหละที่ใช้สายตาแบบนั้นมองพวกเรา!"