และในขณะนี้ สายตาของฉืออีกำลังมองข้ามกลุ่มคนที่พลุกพล่าน ไปจับอยู่ที่กลุ่มของหวงพานที่กำลังแทรกตัวสวนทางกับผู้คน ถอยออกไปอย่างเงียบๆ
"พี่ฉืออี พวกนั้น..." จางอ้าวขยับเข้ามาใกล้ ลดเสียงลงต่ำ ส่งสายตาไปทางทิศทางที่หวงพานกับพวกกำลังจากไป
ฉืออีขมวดคิ้วเล็กน้อย: "อือ เห็นแล้ว... ถ้าไม่ก่อเรื่องก็ไม่ต้องไปยุ่ง เพิ่มการเฝ้าระวัง จับตาทางเข้าไว้ให้ดี"
"เข้าใจแล้ว!" จางอ้าวพยักหน้า
ในขณะที่ฉืออีและจางอ้าวกำลังจะหันสายตากลับจากทิศทางที่หวงพานกับพวกหายไป คิดว่าแค่นี้ก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ช็อกไปชั่วครู่เท่านั้น...
"ปัง! ครืน—กระทบ!"
ท้ายแถวก็มีเสียงดังแสบแก้วหูดังขึ้นเป็นชุด!
เหมือนเสียงลังสินค้าถูกชนล้มกระแทกอย่างแรง ตะแคงลง สิ่งของข้างในกระจัดกระจายไปทั่ว!
ตามด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงด่าทอที่ดังขึ้นเพราะความตกใจและโกรธสุดขีดของคนกลุ่มหนึ่ง...
"ซือเฉิง ไอ้สารเลว ขาของแกหายดีแล้วจริงๆ ด้วย!"
"โว้ย! อยากโดนตี!"
"... ข้างหลังตีกันแล้ว! รีบหลบไป!"
สมาชิกหน่วยลาดตระเวนที่อยู่ตรงทางเข้าและพวกผู้มีพลังพิเศษที่เข้าแถวรอเขาตลาด เกือบทั้งหมดต่างหันขวับไปทางด้านหลังด้วยความตกใจโดยสัญชาตญาณ
เห็นได้ชัดว่าตรงช่วงกลางค่อนไปทางท้ายแถว กลายเป็นโจ๊กไปแล้วเรียบร้อย!
กลุ่มคนจำนวนมากปะปนกันชกต่อยกันอย่างดุเดือด หมัดและเท้ารุนแรง พัดไปมาด้วยเสียงลม พร้อมกับคำด่าทอหยาบคายปนอยู่ในนั้น
และที่สะดุดตายิ่งกว่าคือ ในระยะที่ไกลออกไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าการประมือระหว่างผู้มีพลังพิเศษได้ปะทุขึ้นแล้ว!