มืออีกข้างของฉือหยานโจวคลายออกตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว กล่องของขวัญหุ้มกำมะหยี่ก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือที่แบออกของเขา
น้ำเสียงอ่อนโยนชวนลุ่มหลงของเขาดังขึ้นข้างหู ลมหายใจแผ่วเบาปัดผ่านใบหูของเธอ
“เพราะงั้น หนานหนาน จะ...เป็นแฟนฉันไหม?”
สายตาของลู่หนานเกอตกลงบนกล่องของขวัญ ก่อนจะเงยหน้ามองดวงตาของฉือหยานโจวที่สะท้อนประกายระยิบระยับ บัดนี้ภายในนั้นมีเพียงเงาสะท้อนของเธอคนเดียว
ในใจมีเสียงหนึ่งกรีดร้องว่า ตอบตกลงสิ! รีบตอบตกลงเร็วเข้า!
แต่ไม่รู้ทำไม ความคิดซุกซนสายหนึ่งกลับผุดขึ้นมา...
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย “ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ ของขวัญชิ้นนี้...ก็จะไม่ได้แล้วใช่ไหม?”
ฉือหยานโจวชะงักไป ก่อนรอยยิ้มจนใจจะวาบผ่านดวงตา “งั้นฉัน...โดนปฏิเสธแล้วเหรอ?”
ลู่หนานเกอมองดวงตาของเขาที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม มุมปากโค้งขึ้น
“ฉือหยานโจว ยินดีด้วยนะ...คุณมีแฟนแล้ว”
ทันทีที่สิ้นเสียง เธอก็เห็นชัดเจนว่าในดวงตาของฉือหยานโจวราวกับมีดวงดาวนับหมื่นระเบิดขึ้นพร้อมกัน ส่องประกายเจิดจ้าจนไม่กล้าสบตา
เปลือกนอกสุขุมเยือกเย็นที่ปกคลุมรอบกายเขามาโดยตลอดราวกับแตกสลายลงในวินาทีนั้น เผยให้เห็นความยินดีบริสุทธิ์และเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ภายใน
เขายกมืออีกข้างขึ้นแทบจะในทันที แล้วใช้นิ้วบีบคางเธอเบา ๆ
บังคับให้ลู่หนานเกอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาเปี่ยมด้วยความยินดีและความร้อนใจที่ไม่คิดปิดบัง
“หนานหนาน แฟนของคุณขอจูบอีกครั้งได้ไหม...”