เมื่อทีมนั้นตามเซี่ยหลินหลินเดินไกลออกไป ลู่หนานเกอและคนอื่นๆ หันกลับมามองหน้าจออีกครั้ง...
กู้ว่าน: "ชื่อสิบสองเทพมารอะไรนั่น ฟังแล้วแย่จริงๆ!"
เหอจัวก็ทำหน้ารังเกียจพร้อมเม้มปาก: "สิบสองเทพมาร เทพมัจจุราช... พวกเรากลุ่มวัยรุ่นดีห้าประการ ไปได้ยังไงถึงชื่อเทพมัจจุราช?
ถ้าไม่ใช่ว่าดูไม่ออกว่าพวกเขาไม่มีเจตนาร้าย ฉันยังคิดว่าพวกเขาด่าเราอยู่!"
จี้เซี่ยน: "เธอควรคิดว่า อย่างน้อยก็เป็นชื่อที่ข่มคนได้ ยังดีกว่ากลับไปเมืองจิง ยังไม่ออกไปไหนกี่ครั้ง ก็เสื่อมเสียชื่อเสียงไปแล้ว!"
"ก็เหมือนว่าจะจริง..." กู้ว่านเอียงคอคิด: "อย่างน้อยมีชื่อเสียงนี้ คนที่มาหาเรื่องก็ลดลงไปเกือบหมด!"
เหอจัวถอนหายใจ สีหน้าเหมือนยอมจำนน
"ก็ใช่ ปล่อยให้พวกเขาเรียกไปเถอะ ยังไงพวกเราก็ไม่สนใจ... ถ้าพวกเราสนใจกันจริงๆ ก็ง่ายที่จะกลายเป็นกางเกงในของคนอื่น เขาปล่อยลมอะไรออกมา เราก็ต้องรองรับให้หมด!"
พอพูดจบ ลู่หนานเกอ ลู่เป่ยเย่ ฉือหยานโจว ลู่ซีฉือ ซื่อซวี่ กู้ฉี ลั่วซิงโหยว เหวินชิง ที่กำลังจ้องมองภาพบนจออยู่ ก็หันขวับไปพร้อมกัน พูดโต้แย้งพร้อมเพรียง: "นั่นนายคนเดียว!"
กู้ว่านขยับหนีไปด้านข้าง: "อย่าพวกเราพวกเราสิ นายคนเดียว!"
จี้เซี่ยน: "บรรยายถึงตัวเองสิ อย่าลากพวกเราไปด้วย"
เหอจัว: "..."
เหอจัว: "......"
......
บ่ายสามโมงตรง การคัดเลือกเข้าสู่ช่วงสุดท้าย
เหอจัวรับโทรโข่งที่ลู่หนานเกอยื่นให้ กระแอมใส่ลำคอ เสียงอันดังก้องกังวานไปทั่วทั้งป่าเขา