ปรับช่องวิทยุสื่อสารให้ตรงกัน ลู่หนานเกอกับพวก ต่างคนต่างเปลี่ยนชุดดำ หมวกดำ รองเท้าบูตดำ กลืนเข้าไปในความมืด...
ลู่หนานเกอกุมมือลู่เป่ยเย่ไว้แน่น จื้อจื้อขดตัวอยู่บนไหล่ของนาง ใบไม้พลิ้วไหวโดยไม่มีลม
กังจื่อเดินนำอยู่ด้านหน้า...
ด้านหลังตามมาด้วยฉือหยานโจว ลู่ซีฉือ และเหอจัว
ผ่านตรอกซอกซอยที่ซับซ้อนยุ่งเหยิง กังจื่อหยุดอยู่หน้าตำแพงสูง ส่งสัญญาณว่าที่นี่แหละ
เบื้องหน้าคือย่านที่อยู่อาศัยที่ถูกดัดแปลง กำแพงสูงสามเมตรมีลวดหนามปกคลุมหนาแน่น
แสงเทียนวูบไหวส่องออกมาจากซอกอิฐ ปนกับเสียงผู้คนที่ไม่ชัดเจน
ลู่หนานเกอหลับตาตั้งสมาธิ พลังจิตแผ่กระจายออกไปราวระลอกคลื่น
นับตั้งแต่ดูดซับคริสตัลพลังของปลาหมึกกลายพันธุ์ ความสามารถพิเศษของนางก็ก้าวกระโดดอย่างถึงรากถึงโคน...
กำแพงลมกึ่งโปร่งใสที่เกิดจากการรวมตัวของพลังลมในตอนนี้ สามารถลอยนิ่งอยู่ได้เป็นเวลานาน ราวกับกำแพงที่มองไม่เห็น...