พี่เหรินหรี่ตามองเขาควาย:"ยังไง? แกเริ่มผูกพันกับพวกตัวประหลาดนั่นหรือไง?"
"ไม่ใช่ ไม่ใช่..."หัวโล้นรีบส่ายหน้า:"แค่รู้สึกเสียดายมากกว่า..."
"เสียดาย?"พี่เหรินหยุดเดินกะทันหัน สายตาเย็นเยียบกวาดมองทุกคน:"ถ้ายังหาต้นไม้กลายพันธุ์นั่นไม่พบ สิ่งที่ต้องเสียดายต่อไปก็คือหัวของพวกเรานี่แหละ!"
หัวโล้นพึมพำเบาๆ:"พี่เหริน ต้นไม้กลายพันธุ์ที่คนสิบสองคนในฐานหยานซินเลี้ยงไว้ จะเป็นต้นนั้นหรือเปล่า...?"
"ใช้สมองคิดบ้างสิ!"พี่เหรินขัดขึ้นเสียงแข็ง:"เจ้านายต้องการต้นไม้ยักษ์ที่ปกคลุมทั้งเมืองจิงได้!
ต้นไม้ที่ฐานหยานซินมีน่ะ ยังไม่ทันแขนยาวเลย แกจะบอกว่ามันปกคลุมเมืองจิงได้งั้นเหรอ?"
ห้าคนค่อยๆ เดินจากไป ฝีเท้าดังแผ่วเบาในโถงทางเดินที่ว่างเปล่า ค่อยๆ จางหายไป
ในห้องควบคุม ชายคนนั้นทรุดตัวลงบนโซฟาอีกครั้ง นิ้วมือลูบขอบแก้วอย่างไม่รู้ตัว
แสงจากหน้าจอสาดส่องบนใบหน้าเขาริบหรี่ สะท้อนดวงตาคู่หนึ่งที่ลึกล้ำเหลือประมาณ
"ควรจะปรากฏตัวได้แล้ว ทำไมถึงไม่เห็นสักที...กลิ่นของคนนอกโลกก็ไม่มี! เป็นไปได้ยังไง?"เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงเบาราวกับกระซิบ
"หรือว่าพวกโง่พวกนั้น ไม่เลือกคนเด่นคนดัง แต่...กลับทำตรงกันข้าม?"
......
หน้าประตูห้างจิงเหมา ควันดินและฝุ่นยังไม่ทันสลายไป กลิ่นคาวเลือดและไหม้ไฟคละคลุ้งอยู่ในอากาศ
ลู่หนานเกอสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกถูกจ้องมองจากด้านหลังนั้นช่างไล่ไม่พ้น...