เซี่ยหลินอานกอดอก พิงราวกระบะท้ายรถ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน
"ฉันไม่เข้าใจพวกเธอจริง ๆ หน้าตาเหมือนพวกโรคจิต พวกเขาไม่กลับมา พวกเราก็อยู่รอดในวันสิ้นโลกมาได้ดี ๆ นี่นา ต่างกันตรงไหน? พอพวกเขากลับมา ทำไมต้องฟังพวกเขาหมดทุกอย่าง? ทำไมกัน?"
เหอหวยรั่งขมวดคิ้ว: "เซี่ยหลินอาน วันสิ้นโลกต้องพูดกันด้วยพลัง! ถ้าแกไม่พอใจ เสบียงที่พวกเขาหามาได้ในฐานที่มั่น แกก็อย่ากินให้มันรู้แล้วรู้รอดไปสิ!"
ยังพูดไม่ทันจบ เซี่ยหลินหลินก็คว้าหูเซี่ยหลินอานได้แล้ว แรงมากจนเขาหน้าบูดทันที
"เซี่ยหลินอาน ฉันว่าแกคันตัวนักสินะ!" เซี่ยหลินหลินขมวดคิ้วเฉียบขาด เสียงแหลมขึ้น
"ถ้าแกไม่พอใจจริง ๆ กลับไปก็ยื่นจดหมายท้าดวลอย่างตรงไปตรงมาสิ! ถ้าเป็นผู้ชายก็เอาความสามารถชนะสิทธิ์ในการพูดมาให้ได้ มาหลบอยู่แถวนี้พูดจาเสียดสีหยาบคาย มันเป็นความสามารถอะไรกัน?"
เซี่ยหลินอานเจ็บจนสูดปาก ทั้งโกรธทั้งโมโห: "เซี่ยหลินหลิน! ฉันเป็นน้องชายแท้ ๆ ของเธอนะ! ทำไมเธอเข้าข้างคนนอกนัก?"
เซี่ยหลินหลินไม่ยอมปล่อย ยิ่งจับแน่นขึ้น: "เซี่ยหลินอาน ฟังฉันไว้นะ! บางคน เกิดมาก็ควรให้คนอื่นแหงนมอง
ถ้าแกไม่ยอม ก็ต้องทุ่มเทให้สุดแรงเพื่อทำให้ตัวเองแข็งแกร่ง กลายเป็นคนแบบนั้น!
ไม่ใช่ทำตัวเป็นคนขี้ขลาด เอาแต่พูดจาเปรี้ยวปากไร้สาระอยู่ที่นี่!"
"ไม่อยากยุ่งด้วย!" เซี่ยหลินอานสะบัดมือพี่สาวออกอย่างฉุนเฉียว หันหน้าหนี นั่งโกรธคนเดียว