เหอจัวทำเป็นจริงจังดูนาฬิกาข้อมือ: "ตลอดสี่ชั่วโมงเจ็ดนาทียี่สิบสามวินาทีเต็มไม่ได้เห็นน้องสาวสุดที่รักเลย นั่นย่อมเป็นช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตฉันอย่างแน่นอน"
กู้ว่านสองมือประสานกันอย่างนอบน้อมประคองเถาวัลย์ของจื้อจื้อ: "จื้อจื้อตัวน้อย ครึ่งหลังของชีวิตพี่สาวที่ต้องเป็นสุขต้องพึ่งเธอแล้ว สัญญากับพี่ได้ไหม ยังไงก็ต้องทำให้พี่ได้อยู่ข้างๆ หนานหนานนะ"
เถาวัลย์ของจื้อจื้อหดเข้า: "จี๊ด..."
[เธอ...ปล่อยฉันก่อน ฉัน...จะพยายาม...]
กังจื่อเอียงคอร้อง "ก้า" ดังคำเดียว: "ฉันสามารถคาบเธอไปได้..."
กู้ว่านรีบจับปีกของกังจื่อ: "กังจื่อ ไว้ใจได้เลย งั้นตกลงกัน!"
"พาฉันไปด้วยสิ!" เหอจัวรีบยื่นหน้าเข้ามา
กู้ว่านผลักเขาออกไปด้วยสีหน้าเหยียดหยาม: "ผู้ชายแกร่งๆ แบบเธอ ทนลำบากหน่อยเป็นไรไป?"
เหอจัวไม่ยอมแพ้ ชิดเข้าไปอีก: "เธอลองดูดีๆ สิ เห็นความแตกต่างมั้ย? ตอนเราสามคนอยู่ด้วยกันกับตอนนี้มันต่างกันยังไง?"
"ถอยไป!" กู้ว่านเอี้ยวตัวหนี: "ไปให้ไกลๆ เธอน่าเกลียดจนปวดตา..."
เหอจัวเบิกตากว้าง: "กู้ว่านว่าน เธอบอดรึไง? ฉันเนี่ย..."
ทุกคน: "ดอกไม้หนึ่งเดียวแห่งเมืองจิง?"
เหอจัว: "หึหึ เห็นมั้ย ดอกไม้หนึ่งเดียวแห่งเมืองจิง สมชื่อจริงๆ ใครๆ ก็รู้..."
กู้ว่านกลอกตา: "หนานหนาน เอากระจกให้เขาส่องหน่อยสิ?"
ซื่อซวี่แทรกขึ้นเรียบๆ: "มีคำพูดหนึ่งว่าไงนะ? ของที่ไม่รู้จักตัวเอง ส่องกระจกไปก็ไร้ประโยชน์"
"ซื่อซวี่" เหอจัวทำเป็นเช็ดน้ำตาที่ไม่มีจริง: "ตอนที่เธอยังเรียกฉันว่าลุงอย่างโง่ๆ น่ารักกว่าเยอะ"