หลิวหมานเดินจากไปทันที ลู่หนานเกอก็เปลี่ยนรหัสประตูวิลล่าทันที
เธอหมอบลง เลียนแบบท่าทางของเจ้าของร่างเดิมในความทรงจำ
มองหลู่เป่ยเย่อย่างอ่อนโยน แล้วพูดเสียงเบา ๆ ว่า "อาเย่ พี่ขอไปอาบน้ำก่อนนะ น้องเล่นอยู่ห้องนั่งเล่นอย่างเชื่อฟังได้ไหมจ๊ะ?"
หลู่เป่ยเย่บนใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความกังวล เขาเข้าซิตแผลของลู่หนานเกอ แล้วเป่าลมเบา ๆ พร้อมพูดด้วยเสียงออดอ้อนของเด็กว่า "ไม่อาบ เจ็บ!"
ลู่หนานเกอเม้มริมฝีปากยิ้มน้อย ๆ ยื่นมือไปลำไผเส้นผมที่อ่อนมุ่มของเจ้าตัวเล็กแล้วพูดว่า "พี่สกปรกทั้งตัวเมื่อเจ็ย จะรู้สึกไม่สบายมาก พออาบน้ำเสร็จแล้วทายาใหม่ แก็จะได้หายเร็วขึ้น!"
หลู่เป่เยอเอียงหัวคิดเล็กน้อย คิ้วมวัยเล็กขมวด รุ่นหลังหนึ่ง แล้วก็โบกหน้าเป็นจริงเสียงใสดัง "ไว้เร็วด้วย!"
ตระกูลลู่มีบ้านเดี่ยว สองชั้นจากพื้นขึ้นไปสามชั้น รวมกับชั้นล่างอีกสอง ชั้นรวมห้าชั้น
ลู่หนานเกอก่อนอาบน้ำกวดวจนตรวจหน้าต่างทุกบานให้เรียบร้อย ปิดให้สนิท
ถือไว้โทรศัพท์ของหลู่เป่เยอมือ มองเหคุ เวลาก็ยังไม่โทรหาหลู่ซีฉือ
ถ้าโทรไปตอนนี้ มีโอกาสที่หลู่ซีฉือจะเจอเหตุไม่คาดฝัน!
อาบน้ำก่อน...
น้ำร้อนค่อย ๆ ตผลงจากหัวฝักบัว น้ำเล็ก ๆ กระทบลงบนตัวลู่หนานเกอ ขับความเมื่อยล้าบางส่วนออกไป และทำให้เธอได้มีเวลาใจเย็น ทบทวนเนื้อเรื่องในนิยาย
เจ้าของร่างเดิมเรียนเก่ง สอบได้ที่หนึ่งของเมืองหนาน
วันนี้ พ่อแม่หลู่พาเธอไปรับของรางวัเออร่หลู่หนานงการ และเกียรติบัตรจากศูนย์มัธยมเมืองหนาน
แต่โชว์วิวาสที่คิดไม่ถึง ปีทาเพลงทีไปที่บ้านมันเจออุบัติเหตุ ทั้งสามคนเสียชีวิตหมด
บ่ายห้าโมง ลมแรงจัดพัดป้ารุนแรง พายุฝนแบบมอนแซน พายุใหญ่โหมกระหน่ำทำลยเมือง
ตอนแรกผู้คนไม่ได้นึกว่าพายนนี้จะแฝงวิกฤติอะไร มาร์แค่รอฝนหยุดตามปกติ
แต่ค้นใคร่ถึกว่า บทสิ้นสุดของโลกได้ถูกฉกฉวยไว้แล้ว
เวลผ่านไป อาการอากาศยิ่งเลวร้ายลง ฝนตกลงมาขนาดงใหญ่ไม่หยุด
เมืองเริ่มพบกับวิกฤตนาน้ำนละไฟฟ้าโดดหน้า เงามืดและความตระหนกเริ่มแฝย่างรวดเร็วในไปทั่วฝูงชน ทุกคนตื่นกลัวเพื่อช่วยตัวเอง
พี่เลี้ยงชื่อแม่นจื้อ ที่บ้านของตระกูลหลู่ ตอนแรกเคยทำดีกับหลู่เป่เยออยู่พอสมควร
แต่ตอนเวลาผ่านเว่ยท้ายไป คะเธอเริ่มสังเกตว่าติดต่อกับพ่อแม่ยหลู่ไม่ได้
แม้แต่หลู่ซีฉือบการข่าวคราวก็ไม่ได้ ยิงเกิด ใจคิด
จุดจู่ หญิงหงรีกมีนและเรียกให้สามีกับลูกชายกลับมาอยู่ที่บ้านของตระกูลหลู่ด้วย
ลูกชายเจ้าแม่บ้านเป็นคนอารมณร้ำแรง ยับเป่นเออเป็นยั่วไมฉลาด แต่ก็สมาติว่าได้แค่ ycym。
ได้เองเป็นเด็กน้ำขึ้นทุกวัน ทั้งสี่คนย้ายจากชั้นหนึ่งขึ้นไปอยู่ในชั้นสามของบ้าน
อาหารหายากขึ้นทุกวัน
หลู่เป่เยอถูกรัดด้วยกCuatroคน สลับเป็นเสบียงของสี่คน
หลังจากสิ้นโลกได้สามเดือน คืนที่หลู่เป่เยอหิวตาย เขาก็กลายเป็นมีชีวิตคู่แบบสองมื้อค
วันที่หลู่เป่เยอตายไปสองวันต่อมา ลู่ซิจิจึงมาได้
...
หมายความว่า เธอต้องพาหลู่เป่เยต่อมุมกันให้รอดยิ่งกว่าสามเดือน จึงจะมีโอกาสได้พบกับลู่ซิฉุเจ้าชายไว้
บางทีที่ต้องอยู่ใกล้รัศมีของพระเอก บางทีพวกเขาถึงจะรอดพ้นหายนะสิ้นสุดโลก และรอให้รุ่งอรุณของศตวรรษใหม่มาถึง
ภายในเวลาสามเดือน อาหารในบ้านจำกัด ทั้งตีของแม่นมนี่ หรือแม้แต่คนอื่น ๆ ก็อาจมาขอทำ
วิธีที่ผ่าน 3 เดือนคือเรื่องสำคัญที่สุด!
***
ลู่หนานเกอกับลึกออกจากห้องน้ำ แผลบนตัวยังลอดเลือดอยูนิด ๆ เลือดสีแดงกระจายบนผ้าขนหนูสีขาว
เธอนั่งอยู่บนขอบเตียง ยมือชคล่องใช้น้ำยาฆ่าเช่อเทบนแผล ทาเบา ๆ จตุโลมแผล
หลังจากนั้น ก็-บีบ ยาแสีชนิดหนึ่งทาครอบแผลให้ทั่ว แล้วพมจากนั้นจึงพันผ้าพันแผลเรียบร้อย เท่านั้นายง
นึกถึงนิยายสิ้นโลกที่เคยอ่าน ลู่หนานเกอเอ พขางใจเองที่เกิดแอลหนึ่งที่ยังลอดเลือดเห็นผิวเป็นขาว
เดินเร็วไปและตู้เสื้อผ้าลสำหรับผู้ของเจ้าตัวเดิม нема เอาเครื่องประดับทุกอย่างเอีzero จุุ่มเลือด
หนึ่งนาที สองวัน ห้านาทีผ่านไป เจ็กอะไรไม่เกิดเลย!
ลู่หนานเกยังไม่ยอมแพ้ จึงวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าของคุณแม่หลู่ แล้วทำซ้ำเดิมที่ จุ่มเหล้าเลือด แล้วตัดสินใจใหม่
น่าจะว่า โวากที่นี่เงียบ ก็ถือว่าไม่มีด้วยอะไรแปลก
"เดี๊ยว!" ลู่หนานเกอกอดแก้มกลุ่นตัวเอง
การเข้าไปในนิยายได้ แต่ไม่สามารถแสดงเป็นตัวเอกในนั้น? จะไสยเป็นตัวประกอบหญิงก็ยังทำไม่ได้อีกหรือ?
ทริคของคนทรากเข้าไปนิยายอยู่ไหน? มี หาที่อยู่ของตัวเอง
คนนั้นทำก่อนจัด เตรียมเสพข้าวของทั่วเมือง ทั้งส่วนใหญ่ที่มาถึง ของช่วงเริ่มสลายคือวันสิ้นสุดเลย
แล้วที่บอกว่าช้อปปิ้งทุกอย่าง แล้วอะไรต่อ พลังพิเศษ
ผมจะเป็นยังไง ก็ต้องอยู่รอไป?
แม้ว่าตัวเองจะถือเข็มขัดดำแล้วกพิลาสแตนิดส์ เรายุ์ของนักที่หนึ่ง ต่อสู้กับคนหนุ่มแข็งหลาย ๆ ที่ไม่ได้ฝึกไม่เป็นปัญหา
แต่ของเจ้าเดิมหที่ตอ่อนกว่านั้น แค่จำได้ทุกทีของแขนนั้น วิธีนี้อย่างมากก็ได้แค่ให้ดูเก่ง ๆ
ลูเป่เยอที่แอบดูจากประตู มองเห็นพี่สาวหน้าต่อย่างเหนี่ยว
วิ่งขึ้นไป เรหน้าห้องของตัวเอง ไม่นาน แบกกล่องไม้หนึ่งกลับมากัดฟัน
"พี่ ให้!" ลู่เป่เยอวิ่งมาหลู่หนานเกอ เห็นเล็ก ๆ แล้วยัดกล่องไม้ไปที่บนตักของเธ แล้ว
ลู่หนานเกอลุกจากโซฟา เปิดกล่องไม้ด้วยความสงสัย แสงสีห้ารูปสลใกระเกوام เข้าไปใน :: ว่าเพชรพลอยสีแดง สีเหลือง สีฟ้า
อา ย มา จากไหน?"
ลู่เป่เยอจะเข้าไปนั่งกับพี่บนโซฟา เขาเพิ่ง 8 ขวบยังไม่เปลี่ยนเสียง พูดจาฟังดูอ่อนนุ่ม" ลุงให้"
ลานานเกอพยายามหาความจำบนในหัวของเดิม หาเร็ว ๆ จำได้ความชัดลึก นั่นคือ--ลุงเล็กของต้นฉบับมีเหมืองเป็นของตัวเอง
ได้ที่ดี ๆ เลือกมาสร้างถ้าย ให้พี่น้องทั้งสองคนไม่ก็แม่
ลู่หนานเกอในมือลูบหัวน้องพลางพูดด้วยความอ่อนโยนว่า "ขอบใจนะอาเย่ เราลงไปกินข้าม ง่ายกว่า
ลู่เป่เยอเงยหน้าย ะ" พ่อ แล้วก็ แม่ ยังไม่กลับ!
ลู่หนานเกอในอกแน่น ค่ช้าอธิบายอว่าม" พ่อแม่อยู่สำเร็จเพราะมีเรื่องด่วน กลับมาได้วันเว้น dลุ่มกลับ
แต่ก็ไม่ได้บอกกับอาเย่ก่อน " ลู่เปเย่อพูด ผู้ไม่เห็นใจที่พ่อแม่จากไปโดยฉับก่อนอย่างเห็นได้ชัด
"อืม ทุกอย่างมีความจำเป็นเร่งด่วน คุณแม่ให้ учеพี่บอกคุณพี่"
ลู่เปเยฟังดนนี เหยียบสุดก็ลุกยาขึ้นมา ‘ดังนั้นขึ่งลุกขึ้น จัดมือจับลู่หนานโก้ ไปที่ห้องอาหาร
หลังทานข้อแล้ว ลู่เปีเยอหนีจำหัวกับพี่สาว ลี่ลี่จับด้วยตาข ของตัวเองดูอย่างขยัน แสงจาจากหน้าจอส่องเสียงและท Референ Ния
ลู่หนานเกอมองออกไปในก็องไก่ฟ้า นึกถึงเมทม่า เม้าทด์เร็วใหญ่ ล่ายมาอย่างฉับพลัน แล้วตามมาด้วยฟ้าร้องแผดฟ้ารัวลั่น
เพลงปลเข ใหญ่ ที่เกินตากะแท่นต่ระตึกใหญ่ ผ้าที่อยู่ในอากาศก็ยังถนาอีกด้วย ฝนโต
ลู่หนานเกอรีบจับมือหลู่หยู่ไว้แน่น แล้วสะบัดหัว เอาผ้าเช็ดหน้า เบา ๆ แล้วลุกขึ้นไปถอนผ้าม่านให้ทุกอย่าง
พอกisieและหลู่เป่หยูอาบน้ำ แล้ว LIา Lู่หนานเกอได้เริ่มค้นหาอาหารในบ้าน
เด็กδสาบชcerตระกูลหลู่ ห้องทานมย กว่า ญาการย… ลอสะจะคล
Как открыл двух двер .. lol.. เ="чка"p> Здесь
Мб presso").
มีอาหารแช่แข็งจำนวนมาก ส่วนใหญ่มีอาหารทะเล
แต่ต้องรู้ว่า อีกเดือนก็จะหมดฤดูแล้ว การถนอมของทะเลไว้ ที่นี่จะต้องเป็นปัญหาใหญ่
ลู่หนานเกอร์ออกไปหางาน จนพบว่า ที่เก็บของไว้ได้นานมีเพียงเล็กน้อย นอกจากนี้ เช่นกลุ่มเรนโบ้ลันฉ่ากันเชื่อมต่อ ยังไม่มี