ส่วนห้างสรรพสินค้าชั้นห้า โซนอาหารคือจุดวิกฤต...
ชั้นวางของล้มระเนระนาด พื้นเต็มไปด้วยเศษถุงบรรจุภัณฑ์ที่แตกกระจาย เห็นได้ชัดว่าผ่านการแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่ง
"ดูท่าคนที่เคยมาที่นี่ก่อนหน้านี้คงหมดหวังจริงๆ" เหอจัวเตะกระป๋องเปล่าลูกหนึ่ง น้ำเสียงแฝงความเสียดาย
แต่เมื่อพวกเขาหาห้องเก็บของของซูเปอร์มาร์เก็ตเจอ สายตาทุกคู่ก็สว่างวาบขึ้นมาทันที!
ประตูห้องเก็บของถูกล็อกไว้ รูกุญแจมีรอยงัดแงะเต็มไปหมด...
ดูท่าหลังจากซอมบี้ระบาด ซอมบี้ที่นี่มีจำนวนมากเกินไป ห้องเก็บของนี้ถึงได้ไม่ถูกทำลาย
ทำไมต้องเป็นหลังซอมบี้ระบาดล่ะ? ก็ในเมื่อมีพลังพิเศษกันอยู่แล้ว จะไปงัดแงะกุญแจทำไม?
ลู่เป่ยเย่ฝ่ามือเปล่งแสงสีทองวาบ กำมือเบาๆ
ประตูโลหะบิดเบี้ยวทันที เกิดเสียง"เอี๊ยดอ๊าด"เสียดหู จนกระทั่งมีช่องทางกว้างพอให้คนเดินผ่านได้ด้านหนึ่ง เขาถึงหยุดมือ
เข้าไปข้างใน ของที่เก็บไว้ยังคงสภาพดีเกินคาด
แม้ขนาดและมูลค่าจะเทียบไม่ได้กับศูนย์กระจายสินค้าขนาดใหญ่ที่พวกเขาเคยไปมาก่อน แต่สต็อกในห้องเก็บของซูเปอร์มาร์เก็ตก็ยังถือว่าน่าประทับใจมาก!
น้ำดื่มขวดจำนวนมากถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ข้าวสาร แป้ง และน้ำมันที่ไม่ชื้นขึ้นกองอยู่บนชั้นวาง อาหารกระป๋อง เครื่องปรุง ของใช้ประจำวันต่างๆ ที่ปิดผนึกอย่างมิดชิด...
"เยี่ยมมาก! เที่ยวนี้ไม่เสียแรงเปล่าแน่นอน!" เหอจัวมองเสบียงที่กองเต็มครึ่งห้องเก็บของ ตื่นเต้นจนใช้ศอกสะกิดกู้ฉีที่อยู่ข้างๆ
กู้ฉี: "จริงด้วย"
ลู่หนานเกอเริ่มเก็บเสบียงเข้ามิติส่วนตัวอย่างเป็นระบบ
เธอเคลียร์ทีละชั้นวาง ยกเว้นอาหารในโซนแช่เย็นที่เน่าเสียจนย่อยสลายไปหมดแล้ว ที่เหลือที่เป็นของมีประโยชน์ล้วนถูกเธอเก็บอย่างพิถีพิถัน