จื้อจื้อกลืนคริสตัลพลังระดับห้าลงไป เป็นคนแรกที่หลับใหล แต่ก็เป็นคนสุดท้ายที่ตื่นขึ้นมา...
"พี่สาว!" ลู่เป่ยเย่กระเด้งตัวจากโซฟา "จื้อจื้อตื่นแล้ว!"
กังจื่อกระพือปีกตะโกน "นางงาม! กิ่งไม้ประหลาดนั่นขยับแล้ว!"
ลู่หนานเกอเดินเร็วเข้าหาเตียงเด็ก คนอื่นๆ ก็พากันเดินตามไปล้อมรอบ
"ปัด!"
จื้อจื้อได้ยินคำเรียกของกังจื่อ เถาวัลย์เส้นหนึ่งก็ฟาดเข้าใส่
เมื่อมันแผ่ใบออกเต็มที่ ดวงตากลมโตบนลำต้นก็เปลี่ยนจากสีเขียวมรกตเป็นสีเขียวปนน้ำเงิน...
เจ้าตัวเล็กดีดักดีดาโบกเถาวัลย์ "จี้ๆๆ~"
[เจ้าของ! จื้อจื้อแข็งแกร่งขึ้นแล้ว! ปกป้องเจ้าของได้ดีขึ้นแล้ว...]
ลู่หนานเกอลูบหัวหยักศกของมัน "ยินดีด้วยนะเจ้าจื้อจื้อตัวน้อย ต่อไปก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยล่ะ~"
จื้อจื้อใช้ใบเสียดสีกับฝ่ามือเจ้าของอย่างสนิทสนม ส่งเสียงจี๊ดๆ อย่างมีความสุข
[เจ้าของ...วางใจได้ จื้อจื้อไม่เหมือนกังจื่อตัวนั้น ที่เอาแต่กินกับนอน...]
"แกร่ะ?" กังจื่อขนฟูทันที "เจ้ากิ่งไม้แห้ง! ฉันจะเอาเรื่องแก!"
มันเพิ่งกระพือปีกจะพุ่งเข้ามา ก็ถูกเถาวัลย์ของจื้อจื้อ 'วูบ' หนึ่งมัดม้วนเป็นปึก ห้อยหัวลงข้างหน้าต่างแกว่งไปมา
จื้อจื้อ "จี้ๆ..."
[ไม่ใช่แค่นั้น ยังชอบขนฟูเป็นระยะ กลัวตายแล้วก็กลัวหนาวด้วย...]
กังจื่อ "แกร่ะ เจ้ากิ่งไม้ ฉันจะเอาเรื่องแก! กล้าปล่อยฉันสิ ฉัน...แกร่ะ #￥%*#@$..."