"กึก...กึก...กึก..."
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากบันได เด็กชายอายุราวสี่ห้าขวบปรากฏตัวที่หัวมุมบันได
ผมทรงแตงโมรกชอุ่ม ชุดวอร์มยับย่น ยืนเท้าเปล่าอยู่ตรงนั้น
สายตาว่างเปล่าจ้องเขม็งไปที่จื้อจื้อในกระเป๋าของลู่เป่ยเย่
หยูลี่กลับรีบพุ่งเข้าไปหาเด็กทันที: "ขดขดตื่นแล้วเหรอ? พื้นเย็น ทำไมลงมาเท้าเปล่าอีกแล้ว?"
เด็กชายกลับไม่ตอบสนองต่อคำพูดของหยูลี่เลย ยังคงเอ๋อๆ จ้องจื้อจื้ออยู่
กลุ่มของลู่หนานเกอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของเด็กชาย พร้อมกันลุกขึ้น เหวินชิงมือจับด้ามดาบถัง ปกป้องลู่เป่ยเย่ไว้เป็นคนแรก
ลู่หนานเกอ: "พี่หยูลี่ งั้นเราไม่รบกวนแล้ว ขอกลับก่อนนะคะ!"
เด็กชายมองไม่เห็นจื้อจื้อ สายตาเริ่มเลื่อนลอย หยูลี่อุ้มเด็กชายขึ้นอย่างทะนุถนอม: "ได้ๆๆ งั้นพี่ไม่ส่งแล้ว ฉันต้องพาลูกไปล้างหน้าล้างตา"