หลิวหนิงเหยียบหน้าของเซี่ยโจงทันที: "ช่างเป็นมอดราตรีเกาะกะโหลก—ไร้ยางอายสิ้นดี!"
ส้นรองเท้ากระทืบแก้มอีกฝ่ายซ้ำ ๆ: "เรียนหมาเรียนอะไรกัน อย่าไปเรียนแพทย์เลย ไปเขียนบทละครสิ ให้ตายเถอะ แต่งเรื่องได้สนุกกว่าละครน้ำเน่ายุคก่อนสิ้นโลกอีก!"
เซี่ยโจงครางอิดโรยหดตัวลงกับพื้น สำลักเลือดออกมาปนกับฟันสองซี่
หลิวหนิงถึงเก็บเท้า แล้วหันหลังกลับไป เจอกับเหอจัวที่เพิ่งขึ้นบันไดมาพอดี
เหอจัวเป่าปากแหลมยาว: "มอดราตรีเกาะกะโหลก—ไร้ยางอายสิ้นดี!..."
"ฉันชอบประโยคนี้! จำไว้ ๆ คราวหน้าฉันจะด่าตามบ้าง!"
หลิวหนิง: "..."
ฉือหยานโจวยืนอยู่ด้านหลังลู่หนานเกอ พิงกำแพงแล้วถามเหอจัว: "ข้างล่างเป็นยังไงบ้าง?"
เหอจัว: "พี่หยาน น้องสาววางใจได้เลย! ข้างล่างควบคุมสถานการณ์ไว้ได้เกือบหมดแล้ว ยังเหลือบางตัวที่ดิ้นรน กำลังโดนพี่ฉือพวกนั้นรุมอยู่!"
ฉือหยานโจวรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย: "รุม? แล้วนายไม่ไปด้วยล่ะ?"
เหอจัว: "ผมก็กลัวพวกพี่จะเจออันตรายนี่ครับ เลยรีบขึ้นมาดูพวกพี่ก่อน!"
ลู่หนานเกอไม่ได้แทรก เธอคว้าปกเสื้อของเซี่ยโจงไว้แน่น: "บทละครห่วยแตกของแก ฉันไม่สน!"
ปลายนิ้วเธอกำแน่น: "แกแค่ต้องบอกฉันว่า ทำไมเธอถึงไม่โจมตีคน?"
เซี่ยโจงไอออกมาเป็นเลือด: "ฉัน...ฉีดยา...สงบประสาทให้ซิงเหอ...แล้ว!"
ลู่หนานเกอเลิกคิ้ว: "ยาเพียงเท่านั้น ที่ทำให้ซอมบี้สงบลงได้?"
"ก็แค่...ตราบใดที่มันมี 'อาหาร'..." เซี่ยโจงหอบหายใจ: "ประกอบกับยาสงบประสาท...ซิงเหอก็จะเชื่อฟังมาก!"
ลู่หนานเกอ: ...[ต้องมีอาหารด้วยเหรอ?]
เธอปล่อยมือทันที ปล่อยให้เซี่ยโจงร่วงลงพื้นเหมือนเศษผ้า