เหวินชิงได้ยินคำพูดของอวี้อวี้ จึงจับมือของผู้หญิงที่กำลังโบกไปมาอยู่กลางอากาศไว้ "อย่ากลัว พวกเราจะพาคุณออกไปให้ได้แน่!"
กู้ว่านก็ย่อตัวลงตาม จ้องมองดวงตาของหญิงผู้นั้น เธอพยายามยิ้ม อยากจะยิ้มออกมา แต่กลับได้เพียงรอยยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้
เสียงที่จงใจทำให้เบาสบาย: "ใช่ อย่าดูถูกพวกเรา เห็นไหม... ฉันเป็นผู้มีพลังธาตุไฟระดับห้า ถึงฉันจะเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในทีม แต่พวกเศษสวะอย่างหินผานั่น..."
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงแฝงไปด้วยความดุดัน: "ก็ยังจัดการได้ในไม่กี่นาที!"
ลู่หนานเกอไม่ได้ย่อตัวลง เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตากวาดมองหญิงผู้นั้น
"ที่นี่ ยังมีผู้หญิงอีกจำนวนไม่น้อยที่กำลังทนทุกข์เหมือนคุณ เราต้องรีบพาทุกคนออกไปให้ได้
ทุกสิ่งที่หินผากระทำกับพวกคุณ พวกเราจะเอาคืนให้ร้อยเท่า พันเท่า!
ตอนนี้ บอกฉันมาเถอะ คุณจะอยู่ที่นี่ หรือจะลุกขึ้นมา แล้วไปกับพวกเรา เพื่อพาคนอื่นออกไปด้วยกัน?"
หญิงสาวจ้องมองลู่หนานเกออย่างเหม่อลอย มองไปที่เปลวไฟที่เยือกเย็นแต่เร่าร้อนในดวงตาของเธอ
เสียงปฏิเสธ "อา อา" ในลำคอค่อย ๆ เบาลง
ลู่หนานเกอลุกขึ้นยืนทันที: "พี่เหวินชิง พี่สูบบุหรี่ ช่วยพยุงเธอขึ้นมา ถ้าเดินไหวก็ให้เดิน พวกเรารีบกันหน่อย"
"เข้าใจแล้ว!"
เหวินชิงและซางเยียนก้าวเข้ามาทันที คนหนึ่งซ้ายคนหนึ่งขวา ค่อย ๆ พยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้น
ดวงตาของหญิงสาวยังคงเหม่อลอยอยู่บ้าง แต่ร่างกายของเธอเริ่มมีแรงอีกครั้งจากพลังเยียวยา อย่างน้อยก็ยืนได้และเดินโซเซได้เมื่อมีคนพยุง