ลู่หนานเกอก้าวเท้าผิดจังหวะ เดินสะเปะสะปะเข้าไปในตึกเตี้ยข้างทาง: "ขึ้นไปชั้นบน! เร็วเข้า!"
ทุกคนในใจกระตุกวูบ—[ปากมรณะของเหล่าเหอ คงไม่เป็นจริงอีกแล้วใช่ไหม?...]
เหอจัวสบถเบาๆ: [ฉันรู้อยู่แล้ว ถ้าไม่มีเรื่องไม่คาดฝัน ก็ต้องมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น!]
ในตึกร้างโล่ง มีเพียงบันไดเวียนแคบๆ ทอดขึ้นข้างบน
รีบสาวเท้าขึ้นไปชั้นสาม ผลักประตูเหล็กบนดาดฟ้า ลมเย็นพัดโชยมา
ประตูเพิ่งจะล็อกได้ไม่นาน ลู่หนานเกอก็ชะโงกตัวไปพิงราวกั้น จ้องมองไปยังจุดไกลๆ อย่างตั้งใจ
"หนานหนาน เป็นอะไรไป?" ลู่ซีฉือขมวดคิ้วถาม
ลู่หนานเกอยื่นกล้องส่องทางไกลกลางคืนให้หลายอัน: "ดูนั่นสิ"
ในเลนส์—ฝูงซอมบี้กำลังบุกเข้าหาพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง
เหอจัวทุบกำปั้นลงบนราวกั้น เศษปูนร่วงพรึ่บ: "ฟ้าดิน! เราเป็นร่างดึงดูดหายนะหรือดาวซวยกันแน่? แค่อยากออกจากเมืองอย่างสงบๆ มันช่างยากเย็นเหลือเกิน!"
กู้ฉีตบหัวเขาเข้าอย่างจังจนเซ: "หุบปากปากมรณะของแกซะที!"
เหอจัว: "ผมไม่ใช่... ผมแค่อยากถามว่า เราติดบัฟดึงมอนสเตอร์หรือยังไง? ทำไมไปที่ไหนก็..."
ฉือหยานโจว: "หนานหนาน พวกที่อยู่หลังสุดนั่นคือหนูกลายพันธุ์หรือเปล่า?"
"อืม" ลู่หนานเกอปรับระยะโฟกัส: "แล้วก็มีมดกลายพันธุ์ด้วย"
ลู่ซีฉือ: "มาเริ่มกันใหญ่โตขนาดนี้เลย? นับซอมบี้ไม่ถ้วน ต้องเป็นพันตัวแน่ๆ น่ะสิ?"
ฉือหยานโจว: "สัตว์กลายพันธุ์บวกซอมบี้ ขนาดนี้ไปรุมถล่มฐานที่มั่นเล็กๆ ก็ได้เลย"