"อ๊ากกกกกก..."
"อะไรเนี่ย!"
เปียวจื่อและพวกยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกเหวี่ยงขึ้นกลางอากาศแบบหัวทิ่ม
เปียวจื่อหัวคว่ำ เห็นต้นไม้มนุษย์ตัวเล็กเท่าฝ่ามือยืนอยู่บนกำแพงลานบ้าน: "พี่ใหญ่... ต้นไม้กลายเป็นคนแล้ว..."
ฉือหยานโจวกับพวกผลักประตูวัดเปิด เดินก้าวออกมา: "ไสหัวไป หรือ ตาย?"
เปียวจื่อหน้านึ่งแดงดิ้นกลางอากาศ ดูเหมือนปูกำลังถูกแขวนหัวทิ่ม: "แกพูดกับหัวหน้าฉันแบบนั้นได้ยังไง? พูดให้สุภาพหน่อยสิ!"
พลังพิเศษของหวงหยางกับพวกถูกยิงออกมาอย่างบ้าคลั่ง — กระแสน้ำ ลูกไฟ กระบี่ทองคำ ทลายลงใส่เถาวัลย์ แต่เถาวัลย์สีเขียวเข้มเหล่านั้นไม่เพียงไม่เป็นไร กลับยิ่งเพิ่มจำนวนอย่างบ้าคลั่ง
แค่พริบตาเดียว คนหลายสิบคนที่อยู่ข้างหลังก็ถูกห่อหุ้มเป็นดักแด้สีเขียวหนาแน่น เหลือเพียงใบหน้าที่หวาดกลัวบิดเบี้ยวโผล่ออกมา
"ไอ้โง่! หุบปากไปเลย!" ไอ้หน้าแผลเป็นใช้หัวโขกจนเปียวจื่อตาลายหันไปทางฉือหยานโจว แล้วก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบประแจงในทันที: "พี่ชายหลายท่าน เข้าใจผิดแล้ว! พวกเราแค่ผ่านทางนี้ เห็นมีไฟจึงเดินเข้ามา พวกเราไม่มีเจตนาร้าย..."