ระหว่างทางกลับวิลล่า เหวินชิงก้มหน้านิ่ง เดินอยู่ท้ายทีม
ไม่มีใครพูดอะไรสักคน แม้แต่เหอจัวที่ปกติเสียงดังที่สุดก็ยังเงียบปากเป็นครั้งแรก แค่เหลือบมองนางด้วยหางตาเป็นบางครั้ง แล้วก็รีบหลบสายตาไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อแสงเทียนในวิลล่าส่องสว่าง พวกผู้ชายลากลู่เป่ยเย่ขึ้นไปชั้นสองราวกับหนีเอาชีวิตรอด
สาวสี่คนนั่งล้อมรอบโซฟาในห้องนั่งเล่น แสงไฟที่กระโดดเต้นทอดเงาลงบนใบหน้าของแต่ละคน
ลู่หนานเกอแอบสะกิดกู้ว่าน กู้ว่านก็สะกิดลั่วซิงโหยว
เปลวเทียนดังเปรี๊ยะๆ เป็นระยะ แสงวูบไหวบนคิ้วและตาของพวกนาง แต่กลับไม่สามารถขับไล่ความเงียบอึดอัดที่กดทับอยู่ได้
กู้ว่านถอนหายใจในใจ แล้วเอ่ยถามขึ้น: "พี่เหวินชิง ผู้ชายสารเลวนั่นตอนแรกจีบพี่ได้ยังไงกัน?"
ลั่วซิงโหยว: "ว่านว่าน"
ปลายนิ้วของเหวินชิงลูบขอบโซฟาโดยไม่รู้ตัว สายตาล่องลอยจ้องไปที่เปลวเทียนที่กระเพื่อมไหว
"พวกเราเป็นเพื่อนมหา'ลัยด้วยกัน... วันรายงานตัว เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว บอกว่าเรียนสาขาเดียวกันกับฉัน ขอแลกช่องทางติดต่อกัน