เมื่อทั้งสามคนปีนขึ้นไปบนดาดฟ้าของตึกสูง
ลู่หนานเกอหรี่ตาลง พลังจิตแผ่ออกไปราวกับหนวดสัมผัสที่มองไม่เห็น
ยามที่อยู่หลังกล้องส่องทางไกลจู่ๆ ก็รู้สึกมึนหัว
พี่น้องสามคนย่อตัวลงแนบชิดกำแพงปูน ค่อยๆ เคลื่อนตัวอย่างระมัดระวัง สุดท้ายก็ซุ่มตัวอยู่ตรงข้ามตึกตระกูลซู
พวกเขานั่งพิงกำแพง ลู่หนานเกอหยิบระเบิดมือลูกหนึ่งส่งให้ลู่ซีฉือ
"พี่ชาย พี่โยนทางซ้าย ฉันโยนทางขวา"
ลู่ซีฉือพยักหน้า
"พี่สาว แล้วฉันล่ะ?" ลู่เป่ยเย่ถามด้วยสายตาประหวั่น
ลู่หนานเกอยกมุมปากยิ้มเล็กน้อย "รอบนี้ เธอเป็นตัวนำโชค"
ลู่เป่ยเย่...
"เริ่มนับถอยหลัง" ลู่หนานเกอจับจ้องนาฬิกาข้อมือ "สิบ เก้า แปด... สาม สอง หนึ่ง!"
พลังจิตของเธอหดรัดทันที ยามหลังกล้องส่องทางไกลพลันตกอยู่ในภวังค์
พี่น้องสองคนพุ่งพรวดขึ้นพร้อมกัน กล้ามเนื้อแขนเกร็งตึง วาดเส้นโค้งอันแหลมคม——
ระเบิดมือหมุนคว้างกลางอากาศ ทิ้งร่องรอยควันดินปืนจางๆ
"หมอบ!"
ทั้งสามเพิ่งทรุดตัวลงกับพื้น เสียงระเบิดอันกึกก้องก็ฉีกความเงียบของรัตติกาล
ลูกไฟอันร้อนระอุพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ขยายตัวเป็นเมฆเห็ดอันน่ากลัว ย้อมท้องฟ้ายามค่ำคืนเป็นสีแดงเลือด
แรงกระแทกกวาดล้างมาพร้อมเศษหินและเศษกระจก
แม้แต่ดาดฟ้าที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ยังสั่นสะเทือน ถูกหมอกควันสีเทาดำปกคลุมในพริบตา
ภายในตึกฝั่งตรงข้าม ในชั่วขณะที่ระเบิด——เซียวจู่รีบวิ่งไปหาเซูเจ๋อหลี่ ใช้พลังธาตุทองห่อหุ้มตัวเองและซูเจ๋อหลี่เอาไว้
"พี่! ลงไปชั้นล่าง"
ลู่ซีฉืออุ้มลู่เป่ยเย่ขึ้นมาทันที ร่างอันคล่องแคล่วพุ่งไปทางทางออกดาดฟ้า