เธอกระทำซ้ำ ๆ อย่างชาชิน มีดเล่มแล้วเล่มเล่า จนร่างของหลี่โช่วยี่หยุดกระตุก
"แม่คะ?" เสียงเด็กน้อยถามขึ้นจากด้านหลัง
เหวินชิงตัวสั่นเทิ้ม มีดเปื้อนเลือดหลุดจากมือร่วงลงพื้นเสียงดัง
"อย่ามอง!"
"อย่ามานะ อย่ามานะ!"
เธอตวาดพร้อมกับหันหลังกลับ แต่กลับเห็นประตูกำลังถูกอะไรบางอย่างค่อย ๆ กรีดเปิดออก
เหอเจียเหวินมือขยับมีดผ่าตัดไปมา: "ซื้อขายไม่สำเร็จก็ยังเหลือน้ำใจ ฉันมารับ'ของ'ของฉันหน่อย"
เหวินชิงคว้ามีดที่เท้าขึ้นมาบังหน้าลูกสาว เลือดหยดจากคมมีดลงพื้น: "ไสหัวไป!"
"สามีแกขายลูกสาวให้ฉันไปแล้ว! แกไม่ยกลูกให้ฉัน ฉันจะไปยังไงไงล่ะ!"
เหวินชิงมือหนึ่งถือมีดผลไม้ชี้ไปทางเหอเจียเหวิน ส่วนอีกมือหนึ่งดันลูกสาวให้หลบไปตามมุมห้อง
"แกอย่ามานะ หลี่โช่วยี่ตายไปแล้ว เรื่องของแกกับเขาไม่เกี่ยวกับแม่ลูกฉัน! ไป!"
ขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากัน ท่ามกลางความเงียบงันก็มีเสียงกระดูกเคลื่อน "กั๊ก" ดังขึ้น
รอยยิ้มอำมหิตของเหอเจียเหวินยังค้างอยู่บนใบหน้า มือสีเทาอมเขียวคู่หนึ่งคว้าข้อเท้าเขาไว้