ส่งเสบียงผู้รอดชีวิตที่มาสอบถามเรื่องการเข้าร่วมฐานที่มั่นอีกกลุ่มหนึ่งออกไปแล้ว เหอจัวก็เอนตัวลงไปทางด้านหลังอย่างเกินจริง พังพาบอยู่บนเก้าอี้ ถอนหายใจยาว ๆ
"พูดจนปากจะฉีกแล้ว... ดีที่ใบปลิวของเราเขียนขาว ๆ ดำ ๆ ไว้ว่า 'จำกัดการซื้อต่อคน' ไม่งั้นดูจากท่าทีเมื่อเช้านี้ ฉันว่าเสบียงของพวกเรา ภาคเช้าเดียวน่าจะถูกกวาดเกลี้ยง!"
กู้ว่าน: "ใช่ การจำกัดการซื้อเป็นเรื่องฉลาด แต่ว่าหนานหนาน..."
นางหันไปทางลู่หนานเกอ น้ำเสียงเผยความกังวลเล็กน้อย: "ถึงจะจำกัดการซื้อ แต่ดูจากอัตราการใช้ในวันนี้ เสบียงที่เราได้มาจากศูนย์โลจิสติกส์นั่น คงประคองได้อีกไม่นานใช่ไหม?"
ลู่หนานเกอ: "ดูจากแนวโน้มเมื่อเช้านี้ กัดฟันอยู่ได้เดือนหนึ่งน่าจะไม่มีปัญหา แต่ประเภทของเสบียงในภายหลังจะลดลงแน่นอน ตัวเลือกจะแย่ลง"
เหอจัวดื่มน้ำไปครึ่งขวดโกรก ๆ เช็ดปาก: "เฮ้ย! ยุคนี้มีให้กินก็บุญแล้ว ยังจะเลือกอีก!"
กู้ฉี: "หินผา เฟิงเหริน รุ่งอรุณ ซิงหมาง และเจ๋อเฟิง มีคนมาสอบถามเรื่องสั่งซื้อจำนวนมาก เหลือก็แค่ 'หลงเถิง' ที่ยังไม่มีใครมา!"
ฉือหยานโจว: "ถึงเวลา มันก็มาของมันเอง"
ใกล้จะสิบเอ็ดโมง ภายในตลาดก็แออัดจนคนแน่นชนกันไหล่ชนไหล่
จางอ้าวนำลูกทีมยึดทางเข้าอย่างแน่นหนา เริ่มใช้มาตรการจำกัดจำนวนคน ให้คนที่มาทีหลังรออยู่หน้าประตู แล้วค่อย ๆ ปล่อยเข้าเป็นรอบ
หน้าประตูใหญ่กับใบปลิวที่แจกไปก่อนหน้านี้ต่างเขียนเวลาเปิดตลาดด้วยตัวอักษรชัดเจน: เช้า 9:00–12:00 บ่าย 2:00–4:00