ฝูงชนเกิดความอลหม่านขึ้นมา มีคนเริ่มโต้แย้ง: ["พวกเราจะฟังคำผู้หญิงอย่างเธอทำไม?"]
คนข้างๆ รีบออกโรงสนับสนุนทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความละโมบและยั่วยุ: ["ก็ใช่น่ะสิ พวกเราจะฟังเธอทำไม ตอนนี้โจวหมู่หวินพวกนั้นตายหมดแล้ว ฐานที่มั่นก็ไร้เจ้าของ จะให้เธอมาสั่งการที่นี่ไม่ได้หรอก"]
["ผู้หญิงอย่างเธอ อยู่อย่างสงบๆ ในฐานที่มั่น คอยให้กำเนิดลูกเลี้ยงลูกก็พอ ที่เหลือเป็นหน้าที่พวกเราผู้ชาย"]
เพ่ย์ฉีเฉว่ถึงแม้จะถูกฉีดสารพิษเข้าประสาท แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไร้พลังพิเศษ เธอหลุบตามองแล้วยิ้มเบาๆ
["ฆ่าไก่ให้ลิงดู... ตระกูลเพ่ย์ต้องสร้างบารมีขึ้นมาใหม่... อวี่ต้องการสิทธิ์ในการตัดสินใจอย่างเด็ดขาด"]
ในเงาที่ขนตาทอดทิ้งลงมา แววสังหารวาบผ่านเข้ามา
วินาทีถัดมา ผืนดินแยกออก เถาหนามสีดำสนิทหลายเส้นพุ่งทะยานขึ้นมา พันธนาการแขนขาและลำคอของผู้ที่ส่งเสียงกู่ร้องได้ในชั่วพริบตา รัดแน่น... ยกขึ้น...