ยามเย็นค่อยๆ ทอดตัวลง ภายในและภายนอกคฤหาสน์ตระกูลฉือยังคงอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและความครึกครื้น อาหารมื้อเย็นมื้อนี้ดำเนินไปอย่างคึกคัก ทั้งในบ้านและนอกบ้านเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุข...
ในห้องนั่งเล่น ท่านปู่ฉือและคณะกำลังล้อมวงอยู่รอบๆ ซังซวี ผลัดกันชมเชยพี่น้องสามคนตระกูลลู่ไม่หยุดปาก
ในเวลาเดียวกัน ณ ลานบ้านเล็กๆ ก็เป็นอีกภาพหนึ่งที่คึกคักไม่แพ้กัน
เหอจัว กู้ว่าน และอีกหลายคนกำลังล้อมรอบซางเช่อและซางเยียน เล่าเรื่องตื่นเต้นระหว่างทางกลับเมืองจิงอย่างมีสีสัน...
กู้ว่านพูดว่า "ตอนนั้นหนานหนานคนเดียวเข้าไปในเมืองเพื่อสำรวจเส้นทาง..."
"พวกเธอไม่รู้หรอก ตอนนั้นเราเจอสัตว์กลายพันธุ์ไปกี่ตัว...กอริลลาสูงห้าชั้น เสือ แรด แล้วก็ช้าง..." เหอจัวทำท่าทางประกอบอย่างคึกคัก
เหอหวยจิ่งและคนอื่นๆ แม้จะเคยได้ยินบางช่วงบางตอนมาก่อน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ฟังประสบการณ์แบบเต็มๆ...
พวกเขาคิดว่าลู่หนานเกอและลู่เป่ยเย่เก่งมากอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ ภายใต้การเล่าที่ขึ้นต้นด้วยคำว่า "หนานหนานของบ้านเขา" "อาเย่ของบ้านเรา" ของเหอจัวและคนอื่นๆ สายตาของพวกเขาก็ค่อยๆ เต็มไปด้วยความเคารพนับถืออย่างสุดซึ้ง
แม้แต่เซี่ยหลินอานยังวางตะเกียบลง เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ...
หลังอาหารมื้อค่ำ ผู้ใหญ่เดินเล่นในลานบ้านเพื่อย่อยอาหารตามอัธยาศัย ส่วนฉือหยานโจวนำเหล่าหนุ่มๆ อาสารับหน้าที่ล้างจาน