ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์คำราม เจียงจืออานปิดประตูรถอย่างคล่องแคล่ว: "พี่หลิว ช่วยดูแลบรรดาผู้มีระดับพวกนั้นให้หน่อย"
เธอมองกระจกหลัง: "พวกเราส่งคนเสร็จแล้วจะตามมา"
"เข้าใจแล้ว คุณหนู" หลิวฟางตอบอย่างนอบน้อม
วินาทีที่รถสตาร์ท เจียงจือหวังก็เอ่ยขึ้นทันใด: "พี่ ผมรออยู่ตรงนี้ก็ได้"
เจียงจืออาน: "อาหวัง เธอเห็นคนรอบตัวสาวน้อยนั่นไหม? แต่ละคนล้วนเป็นคนที่โดดเด่นเหนือใคร"
"พี่ ผมจะแข็งแกร่งขึ้นเอง" เจียงจือหวังกำหมัดแน่น
เจียงจืออาน: "ฉันรู้แน่นอนว่าน้องชายฉันไม่ธรรมดา แต่ถ้าเธอลองสังเกตดีๆ จะเห็นว่าคนกลุ่มนั้นต่างก็เชื่อฟังสาวน้อยคนนั้น ในยุคแบบนี้ เธอคิดว่ามันหมายความว่าอะไร?"
เจียงจือหวังมองออกไปนอกหน้าต่าง: "ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่ได้เป็นใหญ่ หมายความว่าเขานางแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งกว่าคนที่ออกมาช่วยพวกเราด้วยซ้ำ พี่ ผมเข้าใจแล้ว ผมจะพยายามให้มากขึ้น"
......
อีกด้านหนึ่ง ลู่หนานเกอและพวกยืนอยู่ใต้ชายคาริมถนน กังจื่อจับปลอกคอซื่อซวี่ลอยอยู่กลางอากาศ ซื่อซวี่หัวเราะร่าและกางแขนทั้งสองข้าง เหมือนนกแก้วที่กำลังหัดบิน
เหอจัวและกู้ว่านเริ่มคุยกับพวกหลิวฟางอย่างสนุกสนานแล้ว
กู้ว่าน: "พี่หลิว ฐานที่มั่นใหญ่ๆ ในเมืองผิงซือมีที่ไหนบ้างคะ?"