เมื่อแสงสีขาวแห่งการรักษาจากฝ่ามือของเหวินชิงค่อย ๆ สลายหายไป สมาชิกหยานซินคนสุดท้ายที่ได้รับบาดเจ็บก็ขยับแขนที่เพิ่งฟื้นคืนได้อย่างสมบูรณ์ แล้วพยักหน้าขอบคุณเธออย่างซาบซึ้ง
และในขณะนี้ บนสมรภูมิ เจ้าหินผาเหล่านั้นที่ต่อสู้กันเองได้ล้มลงทั้งหมดสิ้นลมหายใจ เหลือเพียงเสียงเถาวัลย์ของจื้อจื้อที่ค่อย ๆ ขยับเขยื้อนอย่างแผ่วเบาท่ามกลางกองศพ...
ลู่หนานเกอยกมือขึ้น แตะลำต้นอันมหึมาของจื้อจื้อที่อยู่ข้างตัวอย่างแผ่วเบา "จื้อจื้อ กลับมา!"
เถาวัลย์นับไม่ถ้วนที่แผ่กระจายไปทั่วเขตศูนย์กลาง พันอยู่รอบซากปรักหักพังและซากศพ ปิดกั้นทั้งท้องฟ้าและพื้นดิน ค่อย ๆ หดตัวและถอยกลับอย่างรวดเร็วราวกับน้ำทะเลลดระดับ
เถาวัลย์สีเขียวเข้มและสีเขียวสดยังลากเอาศพของเจ้าหินผากลับมาด้วยระหว่างทาง
เมื่อเถาวัลย์ทั้งหมดหลั่งไหลกลับเข้าสู่ลำต้นราวกับแม่น้ำร้อยสายไหลลงสู่ทะเล ต้นไม้ยักษ์นั้นก็เริ่มหดเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด
ในที่สุดก็กลับกลายเป็นต้นไม้มนุษย์ตัวเล็กสีเขียวสดใส ขยับตัวกระโดดเบา ๆ กลับไปย่อตัวลงบนไหล่ซ้ายของลู่หนานเกออีกครั้ง ใบไม้ไหวเอนอย่างพึงพอใจ
ซื่อซวี่: "รอบ ๆ ยังมีหนูขี้ขลาดซ่อนอยู่อีกสองสามตัว แต่ไม่เป็นภัยอะไร ที่สำคัญคือตรงนี้..."
เขาชี้ปลายนิ้ว "ใต้ซากปรักหักพังกองนี้ มีคนซ่อนอยู่หลายสิบคน ที่เหลือก็อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเรา...
ระเบิดยังระเบิดห้องแล็บนี้ไม่ทะลุ เห็นทีการออกแบบตกแต่งจะทุ่มทุนสร้างไม่ใช่น้อย! ทางประตูมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนเข้ามาหาเรา เร็วมาก เจตนาไม่ชัดเจน"