เสียงใสของกู้ว่านดังมาจากนอกประตู เธอยื่นครึ่งตัวเข้ามาในประตู โบกมือตะโกน "หนานหนาน! อาเย่! ซิงโหยว! พี่เหวินชิง——ออกไปกันเถอะ!"
"มาแล้ว!" ลู่หนานเกอตอบออกไปนอกประตู แล้วหันกลับไปยิ้มกับท่านปู่ฉือและฉือชิงเยว่ "คุณปู่ ลุง ว่านว่านมาแล้ว พวกเราไปก่อนนะ"
ลู่เป่ยเย่หยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาใหม่ "คุณปู่ ลุง เย็นนี้เจอกัน"
ท่านปู่ฉือและฉือชิงเยว่ยังคงตะลึงกับภาพ "พลังบรรพบุรุษ", "ความพิเศษโดยกำเนิด" และเด็กเก้าขวบยกโต๊ะไม้เนื้อแข็งด้วยมือเดียว แทบจะยกมือโบกตอบโดยไม่ทันตั้งตัว
ฉือชิงเยว่พึมพำ "ระวังตัวด้วยนะ..."
ท่านปู่ฉือก็ตั้งสติได้ตาม "ได้ ๆ หลาน ๆ ที่รัก เย็นนี้เจอกัน..."
สี่คนลู่หนานเกอเพิ่งจะเดินออกจากประตู กู้ว่านก็เอื้อมมือจะรับกระเป๋าเป้จากมือลู่เป่ยเย่
ลู่เป่ยเย่หลบตัวไปด้านข้าง น้ำเสียงจริงจัง "พี่ว่านว่าน ผมหิ้วไหวนะ"
กู้ว่านย่อตัวลง มองตาเขาเท่ากัน "พี่รู้ว่าน้องอาอ๋ายของเรามีแรงเยอะ แต่พี่จะให้หนูแบกคนเดียวก็ไม่ได้สิเนอะ?"
ลู่เป่ยเย่ "ก็ได้ พี่ว่านว่านหิ้วใบหนึ่ง"
เเหวินชิงองไปทางด้านหลังกู้ว่าน ถาม "ว่านว่าน จี้หวนไม่ได้มาด้วยเหรอ?"
กู้ว่านยืนขึ้น "ป้าฉีกับพี่หลินหลินดูแลอยู่ พวกเราไปกันเอง"
ยังเช้าอยู่ แสงแดดส่องผ่านร่มเงาของต้นไม้เป็นชั้น ๆ ตกลงบนพื้นถนนราวกับเศษทอง
ทั้งห้าคนไม่รีบร้อน ค่อย ๆ เดินไปทางตลาดซื้อขาย