ช้าเกินไป...
เลือดปลิวราวแพรแดงร่วงจากลำคอของหญิงสาว รอยยิ้มสุดท้ายของนางตรึงอยู่บนใบหน้าซีดเผือด
อีกฝั่งของลานกว้าง เสียงร่ำไห้ปวดร้าวกับเสียงสะอื้นของคนที่ได้สิ่งสูญเสียกลับคืนมาปะปนกันเป็นพัลวัน——
"หนูน้อย! แม่อยู่ตรงนี้นะ!" หญิงสาวกอดลูกสาวที่ผ่ายผอมราวกับซากศพไว้แน่น
"พ่อไม่เอาไหน...พ่อไม่เอาไหนจริงๆ..." ชายคนหนึ่งคุกเข่าลงทุบพื้นคอนกรีตแรงๆ
"เมีย...พ่อควรจะเจอแกตั้งนานแล้ว..." สามีกอดร่างที่พิการของภรรยาไว้แนบอก
ลู่หนานเกอจูงมือน้องชายที่วิ่งตรงเข้ามาหาโดยธรรมชาติ
ลู่เป่ยเย่ทั้งที่ทำหน้ารังเกียจ แต่ก็ยังจับมือซื่อซวี่ไว้แน่น——กันไอ้โง่นี่ไปรบกวนพี่สาวของตัวเองอีก
ลู่ซีฉือกับฉือหยานโจวและพวกเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว สายตาทุกคู่สบกันและกวาดมองกันไปมา——ดีที่ไม่มีใครบาดเจ็บ
ไหล่ที่ตึงเกร็งต่างผ่อนคลายลงพร้อมกัน
ลู่หนานเกอเรียกไปทางไกลๆ: "พี่อัน"
เจียงจืออานได้ยินก็เงยหน้าขึ้น เช็ดตา——พวกนางเพิ่งเผาศพหญิงสาวที่ฆ่าตัวตายคนนั้นไปเมื่อครู่
"หนานหนาน!" นางเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสียงยังกระเส่าด้วยความอดกลั้น
"ผู้รอดชีวิตพวกนี้..." ลู่หนานเกอมองไปทางเหล่าผู้หญิงที่ยังตื่นตระหนกอยู่ข้างหลัง
เจียงจืออานพยักหน้าอย่างหนักแน่น: "ไว้ใจเราได้"
เมื่อเจียงจิ้งและพลเอกเฉิงเดินนำทีมเข้ามาใกล้ ลู่หนานเกอกับพวกก็เดินเข้าไปหา