ขณะเดียวกัน ในซอยหวยฮวา เมืองหลวง
เหอซือเยว่กลับจากบ้านพ่อแม่ตั้งแต่กลางวันแล้วก็เก็บตัวอึมครึมตลอด
เธอคิดไม่ตกเลยว่าทำไมคุณย่าคุณปู่ที่เอ็นดูเธอมากับแม่ของเธอถึงเข้าข้างคนนอก ทั้งที่แต่ก่อนเธอก็เคยปฏิบัติกับลู่จิ่นอวิ๋นแบบนี้ หรือพูดจาทิ่มแทงยิ่งกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่ทุกคนไม่เคยปริปาก
ทำไมพอถึงคราวของลู่จิ่นฮวนถึงได้ต่างกัน?
เหอซือเยว่คิดแล้วยิ่งหงุดหงิด จนกระทั่งสามีกู้เสี่ยวซงเปิดประตูเข้ามา เธอถึงได้รู้สึกตัว
“ทำไมเพิ่งกลับมา?” เพราะอารมณ์ไม่ดี คำพูดของเหอซือเยว่ถึงได้กร้าวร้าวนัก
กู้เสี่ยวซงดูจะชินเสียแล้ว “ไปกินข้าวกับแกนหลักในโรงงานมาสองสามคน นี่ห่อกลับมาให้ ยังอุ่น ๆ อยู่ รีบกินเถอะ”
ท่านผู้เฒ่าเหอกับคุณปู่ของกู้เสี่ยวซงเป็นสหายร่วมรบ เคยช่วยชีวิตท่านผู้เฒ่าเหอในสนามรบเมื่อปีนั้น ทางตระกูลเหอเพื่อตอบแทนบุญคุณจึงรับครอบครัวของกู้เสี่ยวซงจากในหมู่บ้านเข้ามาอยู่เมืองหลวง ล้วนคอยอุปถัมภ์คนตระกูลกู้ตลอดหลายปีมานี้
ภายหลังคุณย่าของกู้เสี่ยวซงล้มป่วยหนัก ก่อนสิ้นใจได้ขอร้องเหอซือเยว่หลานสาวตระกูลเหอมาแต่งกับกู้เสี่ยวซงหลานชายเพียงคนเดียว
ปีนั้นถ้าไม่ใช่เพราะคุณปู่กู้เสี่ยวซงเอาตัวกันกระสุนให้ท่านผู้เฒ่าเหอสามนัด คนที่สละชีพก็ต้องเป็นท่านผู้เฒ่าเหอแน่
ดังนั้นคุณย่าเหอจึงตอบรับการแต่งงานนี้โดยไม่ลังเล แถมยังสัญญาจะยกเรือนสี่ประสานสองลานในซอยหวยฮวาให้เป็นเรือนหอของคู่บ่าวสาวอีกด้วย
คุณย่าของกู้เสี่ยวซงได้คำรับรองจากตระกูลเหอแล้วถึงได้หลับตาลงอย่างหมดห่วง