ในหัวของเหอเว่ยกั๋วดังสนั่นหวั่นไหว ว่างเปล่าไปชั่วขณะ
กู้เสี่ยวซงแสร้งทำเป็นไม่เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของท่านผู้เฒ่า พูดต่อว่า “ปีก่อน มีเด็กสาวครอบครัวธรรมดาคนหนึ่งไปมีเรื่องขุ่นเคืองกับกลุ่มของเหอซือเยว่ พวกเธอก็จ้างคนไปดักระหว่างทางกลับบ้าน แล้วข่มขืนเธอ
ปีที่แล้ว ผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มของพวกเธอไปถูกใจเด็กหนุ่มมัธยมปลายคนหนึ่ง บีบบังคับให้เด็กคนนั้นคบหาเป็นแฟน เด็กไม่ยินยอม พวกเธอก็หาเด็กแว้นกลุ่มหนึ่งบุกเข้าไปในบ้านของเด็กคนนั้น ทุบตีคนในครอบครัวของเขาอย่างโหดร้าย
กระทั่งหญิงชราอายุเจ็ดสิบกว่าก็ยังไม่ละเว้น อีกไม่กี่วันคุณยายก็จากไป
หลังจากเหตุการณ์ผ่านไป พวกเธอใช้เส้นสายของครอบครัวไปวิ่งเต้นปิดปาก สุดท้ายทำให้ครอบครัวของเด็กคนนั้นต้องจำยอมกล้ำกลืน
ยังมีอีก...“
“แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เหอซือเยว่เหงื่อเย็นชุ่มเสื้อผ้า ไหลอาบจากหน้าผากไปตามแนวสันหลัง ร่างกายอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรง ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่พลุ่งพล่านถึงขีดสุด
“เจียงอวิ๋น โทรหาเชียนหลิน”
แผ่นหลังที่เคยตั้งตรงของคุณย่าเหอในชั่วอึดใจนี้ค่อยๆ ทรุดลงอย่างเชื่องช้า ดูหมดสิ้นเรี่ยวแรง ทั่วร่างอาบไปด้วยความรู้สึกไร้พลังและความห่อเหี่ยวที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้
เธอกับสามีตรากตรำต่อสู้ดิ้นรนมาเกินครึ่งชีวิต แม้กระทั่งในช่วงปีที่ละเอียดอ่อนที่สุด ก็ยังทำให้ตระกูลเหอตั้งหลักปักฐานในเมืองหลวงได้อย่างมั่นคง
กว่าจะฟันฝ่าช่วงเวลาเหล่านั้นมาได้อย่างยากลำบาก ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน ไม่คาดคิดเลยว่าจะมาถูกทำลายด้วยน้ำมือของหลานสาวที่เธออบรมสั่งสอนมาด้วยตัวเอง