นับตั้งแต่ทะเลาะกับแม่สามีและยายแก่จบ ลู่จิ่นอวิ๋นก็เอาแต่นึกเสียใจมาตลอด
เธอไม่กลัวจะขัดแย้งกับพ่อสามีแม่สามีกับพวกแก่ไม่ยอมตายสองคนนั่น และไม่กลัวเหอเซี่ยงเป่ยจะมาเอาความ เพราะตอนนี้ไอ้เต้าฮวยเน่านั่นมีหลักฐานมัดอยู่ในมือเธอ ถ้ากล้าหาราวีกับเธอ เธอก็จะเอาเรื่องซอยหวยฮวาไปบอกคนตระกูลเหอ!
ที่เธอกลัวจริง ๆ คือเหอฉงหนาน!
เธอมีหลักฐานของเหอเซี่ยงเป่ย เหอฉงหนานก็มีหลักฐานของเธอเหมือนกัน!
หาก “หลักฐาน” พวกนั้นถูกเปิดโปงขึ้นมา ไม่ว่าเมืองหลวงหรือเมืองซูโจว เธอก็จะโด่งดังสะเทือนวงการแน่!
ขณะลู่จิ่นอวิ๋นกำลังร้อนใจเดินวนอยู่ในห้อง เหอเซี่ยงเป่ยก็รีบร้อนกลับถึงบ้าน
“ท่านปู่ ได้ยินว่าท่านเรียกผม มีเรื่องด่วนอะไรที่บ้านหรือครับ”
เหอเว่ยกั๋วนั่งอย่างสุขุมอยู่บนโซฟาตัวหลัก น้ำเสียงฟังไม่ออกว่าสุขหรือโกรธ “เตรียมข้ออ้างมาหรือยัง ถ้าเตรียมแล้วก็เล่าให้ฉันฟังที สามวันนี้หายหัวไปไหน”
ลู่จิ่นอวิ๋นที่แนบหูฟังอยู่ที่ประตูได้ยินว่าไอ้เต้าฮวยเน่าสามวันไม่เข้าทำงาน สีหน้าก็บึ้งตึงทันที!
ขาดงานนานขนาดนี้ ไม่กลัวหัวหน้าสงสัยแล้วแอบตรวจสอบเขาหรือ
ถึงแม้พวกในซอยหวยฮวานั่นจะสมัครใจ แต่นี่ก็ชัด ๆ ว่าเป็นชู้ เล่นชู้ เป็นพวกนอกลู่นอกทาง!
ไอ้กระจอกขี้ขลาดบ้าอำนาจ!
ไฉนถึงไม่ตายคากระดานผู้หญิงไปล่ะ
ชั้นล่าง
เหอเซี่ยงเป่ยได้ยินท่านปู่ถามเช่นนั้น ก็ตัดสินใจไม่ถูกว่าคราวนี้ท่านผู้เฒ่ารู้เรื่องหรือยัง ทำได้แค่ตอบตะกุกตะกัก “ท่านปู่... เอ่อ... ผมมีธุระส่วนตัวนิดหน่อย... ยังไม่ได้ลาเลย
ท่านวางใจไม่ต้องห่วง ไว้สักพักผมจะกลับที่ทำงานไปขอใบลาจากผู้จัดการโรงงาน ไม่ทำให้โรงงานกับบ้านเดือดร้อนแน่“