หลังจากได้รับผลประโยชน์แล้ว ลู่จิ่นฮวนก็ตัดสินใจว่า ต่อไปจะต้องทำงานภารกิจให้สำเร็จอย่างเต็มที่ มุ่งสู่จุดสูงสุดของชีวิต!
ภารกิจแรกคืออะไรนะ?
โอ้ รีบหาคู่แต่งงาน แล้วก็เข้าหอให้ราบรื่น!
ฮิฮิ ถึงตอนนั้นยังมีรางวัลอีก 20 คะแนน~~
พอคะแนนเข้าบัญชีแล้ว เธอตั้งใจจะซื้อยาเม็ดพรสวรรค์ด้านศิลปะสักเม็ด เผื่อในอนาคตอยู่บ้านสามีไม่ไหว อย่างน้อยก็นับว่ามีความสามารถพิเศษเลี้ยงตัวเองได้!
พูดถึงเรื่องนี้ ลู่จิ่นฮวนก็รู้สึกเศร้าใจขึ้นมาเล็กน้อย
ที่จริงเธอเองก็ชอบเต้นรำมาก…
ตอนเด็ก ๆ คุณป้าหลี่พาลู่จิ่นอวิ๋นไปเรียนเต้นรำ เธอก็อยากไปด้วย แต่คุณป้าหลี่กลับอ้างว่าเรียนเต้นรำมันลำบากเกินไป พูดจาทำเป็นสงสารทั้งที่ยิ้มร่าปฏิเสธเธอไปเสียอย่างนั้น
พ่อกลัวเธอเสียใจ ทั้งก็ไม่อยากขัดใจภรรยา จึงส่งเธอไปเรียนร้องเพลงแทน คิดว่าต่อไปได้เข้าคณะประสานเสียงก็ยังดี
น่าเสียดายที่เธอไม่มีพรสวรรค์ด้านร้องเพลง แม้จะไม่เพี้ยนเสียง แต่ก็ไม่โดดเด่นอะไร
เรียนไปได้พักหนึ่ง คุณป้าหลี่ก็บอกว่าเธอไม่ใช่วัตถุดิบที่ใช่ สุดท้ายแม้แต่ร้องเพลงก็ไม่ให้เธอไปเรียนต่อ…
แต่เรื่องพวกนั้นก็ผ่านไปแล้ว ต่อไปเธอจะพึ่งพาตัวเองแล้วใช้ชีวิตให้ดีขึ้นเรื่อย ๆ!
เวลานี้ ลู่จิ่นฮวนเต็มไปด้วยความหวังต่ออนาคต เริ่มเก็บข้าวของอย่างกระโดดโลดเต้น
อย่างแรกก็คือคลังทรัพย์ส่วนตัวของเธอ เงินค่าขนมที่พ่อให้มาตลอดหลายปีนี้เธอเก็บสะสมไว้ รวมแล้วแปดสิบห้าหยวนห้าเหมา อย่างที่สองคือเสื้อผ้ากับครีมบำรุงหน้าบางส่วน ของพวกนี้ล้วนแพงมาก ทุกครั้งที่ซื้อ เธอก็อดจะเจ็บใจไม่ได้เลยสักครั้ง
ต้องเอาไปด้วย ต้องเอาไปให้หมด!
ส่วนตอนนี้ ในอีกห้องหนึ่ง…
“ไห่ลี่ เสี่ยวฮวนเอ๋อร์ตอบตกลงแล้ว ฉันจะให้สินสอดเธอแปดร้อยหยวน แล้วก็กล่องเครื่องประดับที่แม่เธอทิ้งไว้ ให้เธอเอาไปด้วย!”
ลู่จ้าวมองภรรยาอย่างประหม่า ในใจกลัวเธอไม่เห็นด้วย เพราะก่อนหน้านี้ตอนลู่จิ่นอวิ๋นแต่งงาน สองสามีภรรยาให้ไปแค่สามร้อย
หลี่ไห่ลี่รู้สึกไม่พอใจจริง ๆ ลู่จิ่นฮวนไม่ใช่ลูกในไส้เธอ ป่านนี้ให้ข้าวให้น้ำให้เสื้อผ้า เลี้ยงดูจนเรียนจบมัธยมปลาย ก็บุญคุณมหาศาลแล้ว!
ทำไมต้องให้สินสอดมากมายขนาดนั้น?
กล่องเครื่องประดับนั่น รอวันที่เอามาโชว์ได้ เธอยังอยากเก็บไว้ให้ลูกชายตัวเองเลย…
“แปดร้อยนี่มันไม่มากไปหน่อยหรือ? เรายังมีลูกชาย นายต้องคิดถึงจิ่นอันด้วยนะ!”
ลู่จ้าวถอนหายใจ “ฉันนี่แหละที่คิดถึงจิ่นอัน ถึงได้ยอมให้เสี่ยวฮวนเอ๋อร์แต่งเข้าตระกูลเหอด้วย ในจดหมายของจิ่นอวิ๋นเขียนไว้ชัดเจนว่า เธออยู่ในตระกูลเหออย่างยากลำบาก ข้างบนมีแม่สามีที่แข็งกร้าวกดทับ ข้างล่างมีน้องสามีที่ร้ายกาจคอยข่ม
จะดึงครอบครัวเดิมขึ้นมาเป็นไปไม่ได้เลย! มีแต่จะให้เสี่ยวฮวนเอ๋อร์แต่งเข้าไป พี่น้องสามัคคีกัน ถึงจะช่วยกันตั้งหลักในตระกูลเหอได้ อย่างนี้ต่อไปถึงจะใช้พลังของตระกูลเหอดันจิ่นอันของเรา”
หลี่ไห่ลี่ก็รู้เหตุผลนี้ แต่ก็ยังไม่อยากให้มากขนาดนั้น!
“งั้นให้สักห้าร้อย? มากสุดก็หกร้อย ยังไงแปดร้อยก็เป็นไปไม่ได้!”
ลู่จ้าวยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ได้ ให้หกร้อยก็แล้วกัน แล้วก็คูปองอาหารคูปองผ้าให้ด้วย!”
ในใจเขายังมีที่ทางให้แม่ของฮวนเอ๋อร์เสมอ ลูกที่เธอให้กำเนิด เขาก็รักเอ็นดูมาก ถึงแม้จะเทียบกับลูกชายไม่ได้ แต่ก็ต้องดีกว่าลู่จิ่นอวิ๋นลูกสาวที่ไม่ใช่สายเลือดเดียวกันตั้งร้อยเท่า!
หลี่ไห่ลี่กัดฟัน “หกร้อยนี่ก็พอแล้ว กล่องเครื่องประดับนั่นอย่าเอาไปเลย ถ้าใครเห็นเข้า จะพาลเดือดร้อนถึงเรา ว่ามั้ย?”
ลู่จ้าวส่ายหัว “กล่องเครื่องประดับนั่นเป็นสินสอดที่แม่ของฮวนเอ๋อร์ทิ้งไว้ให้ ตอนยายของเธอใกล้ตายบอกเธอว่า ในนั้นมีอะไรฮวนเอ๋อร์รู้หมด ถ้าไม่ให้เธอ เธอเกิดเปลี่ยนใจไม่ไปจะทำยังไง?”
ได้ยินคำนี้ หลี่ไห่ลี่เกือบโกรธจนหงายหลัง
ช่างเถอะ เพื่อลูกชาย ให้ยัยเด็กเวรนั่นก็ได้! ยังไงของก็เอามาโชว์ไม่ได้ เหมือนเศษเหล็กไร้ค่าไม่ต่างกัน!
ก่อนมื้อค่ำ ลู่จ้าวเอาเงินกับกล่องเครื่องประดับมอบให้ลู่จิ่นฮวนพร้อมกัน
นอกจากเงินหกร้อยที่ขอมาจากหลี่ไห่ลี่กับคูปองอาหารบางส่วนแล้ว ลู่จ้าวยังเอาเงินส่วนตัวที่เก็บออมไว้ทั้งหมดออกมารวมด้วยอีกจนครบเจ็ดร้อยหยวน
ลู่จิ่นฮวนมองเงินเป็นปึกมีทั้งแบงค์ทั้งเหรียญ น้ำตาแทบตก
พ่อยังรักเธอมาก แม้จะมีแม่เลี้ยง ก็ไม่เคยให้อดอยาก สาวคนอื่นมีของใหม่แปลกอะไร เธอก็มีทุกอย่าง ไม่เคยให้เธออิจฉาใคร
“ขอบคุณค่ะพ่อ”
ลู่จ้าวตบไหล่ลูกสาวคนเล็ก สั่งให้เก็บของให้ดี
“เสี่ยวฮวนเอ๋อร์ พ่อจะเล่าเรื่องตระกูลเหอให้ฟัง”
ลู่จิ่นฮวนพยักหน้า นั่งบนเก้าอี้อย่างว่าง่าย มือขาวผ่องวางบนเข่าตามมารยาท หลังตั้งตรง ดูแค่แวบแรกก็รู้ว่าเป็นเด็กเรียนดี
ลู่จ้าวยิ้มอย่างเอ็นดู “ไม่ต้องเครียด จริง ๆ แล้วพ่อก็ไม่มั่นใจว่าลูกจะแต่งเข้าไปได้ จากที่พี่สาวเขียนจดหมายมา อ่านดูก็รู้ว่าคนตระกูลเหอไม่ชอบเธอ
ที่พ่อเล่าให้ฟัง ลูกเก็บไว้ในใจให้รู้ไว้ก็พอ”
เพราะเป็นการแต่งงานที่ได้มาด้วยวิธีไม่ซื่อ ชนชั้นอย่างนั้นจะดูแคลนเธอได้ยังไง?
“ท่านปู่ของตระกูลเหอเป็นนักปฏิวัติรุ่นเก๋า เกียรติประวัติได้มาจากการรบในสนามรบด้วยดาบและคมกระสุน ส่วนท่านย่าของตระกูลเหอมาจากครอบครัวนายทุนสีแดง ที่เคยบริจาคเครื่องบินและปืนใหญ่เพื่อสันติภาพ มีชื่อเสียงจารึกอยู่เบื้องบน!
ท่านปู่เหอมีลูกชายทั้งหมดสี่คน ในยุคสงครามเสียสละไปสาม เหลือเพียงพ่อสามีของจิ่นอวิ๋นคนเดียวแล้ว”
ลู่จิ่นฮวนรู้สึกเคารพอย่างยิ่ง และเข้าใจว่าทำไมตระกูลเหอถึงให้ความสำคัญกับทายาทนัก
ลู่จ้าวเห็นลูกสาวคนเล็กตั้งใจฟัง จึงเล่าต่อว่า “พ่อของจิ่นอวิ๋นตอนนี้เป็นผู้นำเบอร์หนึ่งในกองทหารของเมืองหลวง เวลาออกนอกบ้านมีทหารทหารยามตามหลายนาย ครอบครัวเดิมของแม่สามีเธอเป็นเพื่อนเก่ากับตระกูลเหอ สถานะในเมืองหลวงไม่ด้อยกว่าตระกูลเหอเลย
สองสามีภรรยามีลูกชายสองคนหญิงหนึ่งคน ลูกชายคนโตเหอฉงหนาน ก็คือคนที่พี่สาวลูกจะแนะนำให้รู้จัก เขาเป็นทหารอากาศ นักบินพิเศษชั้นยอด”
ถึงแม้ลู่จ้าวจะเป็นแค่กรรมกรธรรมดา แต่ก็รู้ว่าชาติจะฝึกนักบินสักคนนั้นยากลำบากแค่ไหน ดังนั้นแม้จะมีข้อบกพร่องอยู่บ้าง เขาก็พอใจกับการแต่งงานนี้มาก
ดวงตาของลู่จิ่นฮวนเป็นประกายดาว ฟังอย่างเพลิดเพลิน
ว้าว~
✯⸜( ᶿ̷ ധᶿ̷)⸝✯
นักบินด้วยนะ~
ลู่จ้าวเรียบเรียงเนื้อหาในจดหมายที่ลู่จิ่นอวิ๋นส่งกลับมาตลอด 2 ปีที่ผ่านมาในหัว “เขาอายุยี่สิบเก้าปี ยศผู้การเอก คนที่สองเหอเซี่ยงเป่ย เป็นสามีของพี่สาวลูก
ตระกูลเหอยังมีลูกสาวอีกคน ชื่อว่าเหอซือเยว่ แต่งงานไปแล้ว
แต่ฟังจากที่พี่สาวลูกเล่า ลูกสาวคนนี้ของตระกูลเหอแต่งหรือไม่แต่งก็แทบไม่ต่างกันเลย กลับบ้านแม่มายุ่งได้ทุกวัน เข้าใจไหมว่าหมายความว่ายังไง?”
ลู่จิ่นฮวนลังเลเล็กน้อยก่อนพยักหน้า พูดเสียงนุ่ม “หมายความว่าตระกูลเหอค่อนข้างยุ่ง ข้างบนมีคุณย่าที่ร่ำรวย ตรงกลางมีแม่สามีที่มาจากตระกูลสูงศักดิ์ ข้างล่างมีน้องสามีชอบสร้างปัญหา
อย่างพื้นเพของพี่กับลูก คนพวกนั้นไม่เห็นเราอยู่ในสายตาหรอก เขาอาจจะดูแคลนลูกด้วยซ้ำ ถ้าลูกแต่งเข้าไปได้ ก็ต้องสามัคคีกับพี่สาว เป็นหนึ่งเดียวรับมือกับคนนอก พยายามตั้งหลักในตระกูลเหอให้ได้”
ลู่จ้าวอึ้งเล็กน้อย ตอนแรกเขาคิดว่าลูกสาวคนเล็กผู้ไร้เดียงสาจะฟังไม่เข้าใจ คิดไม่ถึงว่าเธอจะมองทะลุปรุโปร่งอย่างนี้!
ลู่จิ่นฮวนแอบเบะปากในใจ เธอเข้าใจก็เข้าใจ แต่ไม่ทางไหนเลยที่จะสามัคคีกับลู่จิ่นอวิ๋น!