“กี่คน?” เหอเว่ยกั๋วใจสั่นราวกับจะสิ้นลม
เหอเซี่ยงเป่ยแอบเงยหน้าขึ้นมองสีหน้าของท่านผู้เฒ่าเล็กน้อย แล้วรีบก้มหน้าลง พูดพึมพำว่า “สี่คนครับ ตั้งท้องแล้วสามคน คนที่ท้องแก่ที่สุดเกือบหกเดือนแล้ว...”
“คนพวกนั้นนายซ่อนไว้ที่ไหน?” เหอเว่ยกั๋วไม่อยากพูดกับไอ้สารเลวนี่แม้แต่คำเดียว
“พูดมา!” คุณย่าเหอเต็มไปด้วยความผิดหวัง อดไม่ได้ที่จะตะคอกเสียงดัง
เหอเซี่ยงเป่ยตกใจสะดุ้ง พูดตะกุกตะกักว่า “อยู่...อยู่ที่ซอยหวยฮวา...บ้านของเหอซือเยว่...”
“หึ ๆ...” ท่านผู้เฒ่าโกรธจนหัวเราะออกมา แล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว คว้าเก้าอี้ที่เตรียมไว้รับแขกขึ้นมาฟาดใส่เหอเซี่ยงเป่ย
“อ๊ากกกกก...”
ศีรษะของเหอเซี่ยงเป่ยแตกเลือดอาบทันที ในแววตาฉายแววหวาดกลัว
ท่านลงมือหนักขนาดนี้ หมายจะเอาชีวิตเขาเลยหรือ?
แค่ไปมีผู้หญิงไม่กี่คนนี่เอง?
ถึงกับต้องตีให้ตายเลยหรือ?
ลู่จิ่นอวิ๋นมองดูเหตุการณ์นี้ด้วยความหวาดกลัว แทบจะฉี่ราด!
เธอแต่งเข้าตระกูลเหอมาเกือบสามปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นท่านผู้เฒ่าโกรธรุนแรงถึงเพียงนี้!
คิดถึงเมื่อครู่ที่เธอยังได้ใจถือดีเอาการฆ่าตัวตายมาข่มขู่เขา ขาทั้งสองข้างก็อ่อนยวบลงไปอีกหลายส่วน
“ท่านปู่ ท่านปู่ อย่าตีเลย!”
เหอเซี่ยงเป่ยถูกทุบจนกอดหัววิ่งหนีหน้างอ เลือดสดไหลอาบหน้าผากและใบหน้าลงมา ห้องนั่งเล่นทั้งห้องเปลี่ยนสภาพไปหมด มองไปเหมือนกับสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรมอย่างไรอย่างนั้น
เหอฉงหนานตั้งแต่ตอนที่ท่านปู่ลงมือ ก็ได้พาคุณย่าและคนอื่น ๆ ออกจากห้องนั่งเล่นไปแล้ว
จินโต้วค่อนข้างตกใจ ร้องไห้จนตาบวมแดง ร่างเล็กสั่นเทาไม่หยุด