“ลูกวางใจได้ แม่จัดการทุกอย่างไว้หมดแล้ว เสิ่นหงอยากไปก็ให้ไป แม่ให้ป้ารองของลูกไปด้วย พอถึงตอนนั้นป้ารองของลูกสร้างเรื่อง คนสารเลวนั่นต่อให้ไม่อยากก็ต้องยอม!”
ลู่จิ่นอวิ๋นโมโหจนแทบหงายหลัง “แม่นี่…แม่...”
เธอโกรธจนพูดอะไรไม่ออก “แม่ใช้สมองคิดบ้างได้ไหม? แม่คิดว่าชุมชนบ้านพักทหารเป็นตลาดผักรึไง? ตระกูลเหอจะยอมอ่อนข้อให้เพียงเพราะป้ารองร้องไห้โวยวายขู่ฆ่าตัวตายงั้นรึ?
แม่คิดว่าผู้ชายตระกูลเหอเป็นพวกไร้น้ำยากันทั้งนั้นหรือไง?
ฟังฉันนะ สองเรื่อง หนึ่ง ไปขวางป้ารองเร็วที่สุด ถ้าเธอกล้ามาจริง ๆ ไม่ต้องให้ตระกูลเหอลงมือ เหอเซี่ยงเป่ยก็ต้องตีกับฉันก่อนแน่
สอง วันนี้แม่ไปลาหยุด แล้วไปหาพวกคนที่ฉันเคยคบด้วยก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน ห้ามพวกนั้นยอมรับเด็ดขาดว่าเคยเป็นแฟนกับฉัน!”
หลี่ไห่ลี่มึนงง “อวิ๋นอวิ๋น เกิดอะไรขึ้น?”
“แม่ช่วยหยุดถามทีได้ไหม!” ลู่จิ่นอวิ๋นอดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป ตวาดออกไป “เป็นเพราะแม่แท้ ๆ นับจากนี้ ฉันให้แม่ทำอะไรก็ทำตาม!
อีกอย่าง ระวังอย่าเล่นลูกไม้อีกเด็ดขาด เช่นส่งจดหมายฟ้องร้องน่ะ ถ้าตระกูลเหอรู้เข้า ฉันก็ต้องเก็บกระเป๋าไปซะ ฟังเข้าใจไหม?”
หลี่ไห่ลี่หน้าถอดสีทันที พูดตะกุกตะกัก “ร...รู้แล้ว...ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”
ลูกสาวรู้ได้ไงว่าเธอเตรียมแผนสองไว้?
ลู่จิ่นฮวนไอ้คนสารเลวนั่น ถ้ายอมรับน้องสาวของเธอเข้าบ้าน เธอก็จะยกโทษให้เรื่องที่แล้วมา แต่ถ้ามันกล้าขัดคำสั่ง เธอก็จะส่งจดหมายฟ้องร้องไป ถึงฆ่ามันไม่ตายก็ต้องทำให้มันสะอิดสะเอียนไปเลย!