“อ๊ากกก เจ็บจังเลย!”
ลู่จิ่นฮวนร้องออกมาอย่างลื่นไหลเป็นธรรมชาติ
ความจริงแล้วเธอไม่ได้ไร้ความรู้สึกไปเสียทีเดียว แต่มันไม่เหมือนกับหญิงมีครรภ์คนอื่น ๆ ที่เจ็บปวดราวกับกระดูกถูกบดขยี้
ความรู้สึกไม่สบายของเธอเหมือนอุจจาระที่อั้นมานานในที่สุดก็หาทางออก พบว่าไม่เจ็บ มีแต่ความรู้สึกอึดอัดอย่างรุนแรง
พอเด็กออกมาแล้วในชั่วพริบตา มันกลับมีความรู้สึกปลอดโปร่งอย่างประหลาด ราวกับคนท้องผูกมานานได้ปลดปล่อยจนโล่ง สบายตัวไปทั้งร่าง
สมกับเป็นยาคลอดไร้ความเจ็บปวดจากระบบจริง ๆ!
“ออกมาแล้ว ออกมาแล้ว!” เสียงของหลิวหงเม่ยเต็มไปด้วยความยินดี
ลู่จิ่นฮวนเป็นมารดาที่คลอดเร็วที่สุดที่เธอเคยดูแลมา ทุกครรภ์ล้วนคล่องแคล่วเช่นนี้!
“เป็นลูกสาว!” หลิวหงเม่ยยิ้มพลางแจ้งข่าวดีแก่เธอ “ยินดีกับคุณกับท่านผู้บัญชาการเหอนะคะ คราวนี้สมปรารถนาที่มีทั้งลูกชายและลูกสาวครบ!”
ลู่จิ่นฮวนนอนอ่อนเปลี้ยอยู่บนเตียงคลอด ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ลมหายใจยังไม่สม่ำเสมอ เพิ่งจะพูด กลับได้ยินหลิวหงเม่ยร้องด้วยความตื่นเต้นอีกครั้ง:
“โอ๊ะ! คนที่สองก็ออกมาแล้ว!”
[ฮ่าๆๆ… เถียนโต้วนี่เป็นเด็กฉลาดจริง ๆ]
จิวจิวรายงานในจิตสำนึก:
[เมื่อกี้ก่อนที่มี่โต้วจะเข้าสู่ช่องคลอด เธอเตะปิงโต้วไปทีหนึ่งใช่ไหม? เตะเอาจนปิงโต้วงงไปเลย! เถียนโต้วอาศัยจังหวะที่เขางงนี่เอง ฟิ้ว~ ตามหลังพี่สาวไหลออกมาเลย!]