หลังจากทุกคนกลับมาถึงสำนักงานตำรวจ ก็พาซูชิงเหอเข้าไปในห้องสอบสวนทันที
เหอฉงหนานเข้ามาปุ๊บก็ถอดเครื่องแบบทหารออก แล้วขอยืมกางเกงจากรองผู้อำนวยการหลี่ เปลี่ยนกางเกงทหารที่สวมอยู่ออกด้วย
อีกเดี๋ยวอาจต้องลงมือ สวมชุดนี้ไว้ไม่สะดวก จะปล่อยให้ผู้หญิงอย่างซูชิงเหอคนเดียวทำให้ภาพลักษณ์ทหารเสื่อมเสียไม่ได้
รองผู้อำนวยการหลี่ตกใจจนหน้าถอดสี ริมฝีปากสั่นระริก “ผู้บัญชาการกองพลเหอ ทะ...ท่านจะทำอะไรครับ? เธอเป็นผู้หญิงนะ!”
เหอฉงหนานเหลือบมองเขาอย่างเฉยชา “ผู้หญิงแล้วทำไม? สายลับหญิง ฆาตกรหญิง นักต้มตุ๋นหญิงก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ผู้อำนวยการหลี่จะสงสารทุกคนเลยหรือ?”
ในใจเขา คนบนโลกนี้มีอยู่เพียงสองประเภท คือเมียตัวน้อยของเขา กับคนอื่นที่ไม่สำคัญ
กล้าเอางูมาขู่เมียของเขา ก็ต้องชดใช้ให้สาสม
รองผู้อำนวยการหลี่กะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความงุนงง ก่อนจะเข้าใจทุกอย่างในชั่วพริบตา!
เหอฉงหนานคร้านจะสนใจเขา จึงยกมือเรียกซุนเหว่ยมาหา แล้วโน้มตัวกระซิบบางอย่างข้างหู ซุนเหว่ยพยักหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อน
ไม่ถึงหนึ่งนาที ซุนเหว่ยก็ยกกะละมังน้ำเข้ามา รองผู้อำนวยการหลี่ยืดคอมองแวบหนึ่ง แล้วตัวก็สั่นสะท้านตามไปด้วย
เขาแอบคิดในใจว่า จะไปหาเรื่องใครก็ได้ ทำไมต้องไปหาเรื่องยมทูตหน้าตายคนนี้ด้วย? ดูเกล็ดน้ำแข็งก้อนหนาที่ปนอยู่ในกะละมังนั่นสิ ถ้าสาดใส่คนเข้าไป คงทำให้หนาวจนเกือบแข็งตายได้เลยกระมัง?
ซูชิงเหอที่หมดสติไปเพราะความกลัว ถูกน้ำเย็นจัดผสมหิมะบดกับเกล็ดน้ำแข็งราดลงบนศีรษะจนสะดุ้งตื่น เธอลืมตาโพลง แล้ววินาทีต่อมาก็กรีดร้องเสียงแหลมอย่างเจ็บปวด