บทที่ 3: ตระกูลเหอแห่งเมืองหลวง
หลังจากได้รับผลประโยชน์แล้ว ลู่จิ่นฮวนก็ตัดสินใจว่า ต่อไปจะต้องทำงานภารกิจให้สำเร็จอย่างเต็มที่ มุ่งสู่จุดสูงสุดของชีวิต!
ภารกิจแรกคืออะไรนะ?
โอ้ รีบหาคู่แต่งงาน แล้วก็เข้าหอให้ราบรื่น!
ฮิฮิ ถึงตอนนั้นยังมีรางวัลอีก 20 คะแนน~~
พอกำหนดได้ ก็ต้องเจ็บใจทุกครั้ง
ต้องเอาไปด้วย ต้องเอาไปให้หมด!
ส่วนตอนนี้ ในอีกห้องหนึ่ง…
“ไห่ลี่ เสี่ยวฮวนเอ๋อร์ตอบตกลงแล้ว ฉันจะให้สินสอดนางแปดร้อยหยวน แล้วก็กล่องเครื่องประดับที่แม่นางทิ้งไว้ ให้นางเอาไปด้วย!”
ลู่จ้าวมองภรรยาอย่างประหม่า ในใจกลัวนางไม่เห็นด้วย เพราะก่อนหน้านี้ตอนลู่จิ่นอวิ๋นแต่งงาน สองสามีภรรยาให้ไปแค่สามร้อย
หลี่ไห่ลี่รู้สึกไม่พอใจจริง ๆ ลู่จิ่นฮวนไม่ใช่ลูกในไส้นาง ป่านนี้ให้ข้าวให้น้ำ เลี้ยงดูจนเรียนจบมัธยมปลาย ก็บุญกี่มหาศาลแล้ว!
ทำไมต้องให้สินสอดมากมายขนาดนั้น?
กล่องเครื่องประดับนั่น รอวันที่เอามาโชว์ได้ นางยังอยากเก็บไว้ให้ลูกชายตัวเองเลย…
“แปดร้อยนี่มันไม่มากไปหน่อยหรือ? เรายังมีลูกชาย นายต้องคิดถึงจิ่นอันด้วยนะ!”
ลู่จ้าวถอนหายใจ “ฉันนี่แหละที่คิดถึงจิ่นอัน ถึงได้ยอมให้เสี่ยวฮวนเอ๋อร์แต่งเข้าตระกูลเหอด้วย ในจดหมายของจิ่นอวิ๋นเขียนไว้ชัดเจนว่า นางอยู่ในตระกูลเหออย่างยากลำบาก ข้างบนมีแม่สามีที่แข็งกร้าวกดทับ ข้างล่างมีน้องสามีที่ร้ายกาจคอยข่ม
จะดึงครอบครัวเดิมขึ้นมาเป็นไปไม่ได้เลย! มีแต่จะให้เสี่ยวฮวนเอ๋อร์แต่งเข้าไป พี่น้องสามัคคีกัน ถึงจะช่วยกันตั้งหลักในตระกูลเหอได้ อย่างนี้ต่อไปถึงจะใช้พลังของตระกูลเหอดันจิ่นอันของเรา”
หลี่ไห่ลี่ก็รู้เหตุผลนี้ แต่ก็ยังไม่อยากให้มากขนาดนั้น!
“งั้นให้สักห้าร้อย? มากสุดก็หกร้อย ยังไงแปดร้อยก็เป็นไปไม่ได้!”
ลู่จ้าวยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ได้ ให้หกร้อยก็แล้วกัน แล้วก็คูปองอาหารคูปองผ้าให้ด้วย!”
ในใจเขายังมีที่ทางให้แม่ของฮวนเอ๋อร์เสมอ ลูกที่นางให้กำเนิด เขาก็รักเอ็นดูมาก ถึงแม้จะเทียบกับลูกชายไม่ได้ แต่ก็ต้องดีกว่าลู่จิ่นอวิ๋นลูกสาวที่ไม่ใช่สายเลือดเดียวกันตั้งร้อยเท่า!
หลี่ไห่ลี่กัดฟัน “หกร้อยนี่ก็พอแล้ว กล่องเครื่องประดับนั่นอย่าเอาไปเลย ถ้าใครเห็นเข้า จะพาลเดือดร้อนถึงเรา ว่ามั้ย?”
ลู่จ้าวส่ายหัว “กล่องเครื่องประดับนั่นเป็นสินสอดที่แม่ของฮวนเอ๋อร์ทิ้งไว้ให้ ตอนยายของนางใกล้ตายบอกนางว่า ในนั้นมีอะไรฮวนเอ๋อร์รู้หมด ถ้าไม่ให้นาง นางเกิดเปลี่ยนใจไม่ไปจะทำยังไง?”
ได้ยินคำนี้ หลี่ไห่ลี่เกือบโกรธจนหงายหลัง
ช่างเถอะ เพื่อลูกชาย ให้ยัยเด็กเวรนั่นก็ได้! ยังไงของก็เอามาโชว์ไม่ได้ เหมือนเศษเหล็กไร้ค่าไม่ต่างกัน!
ก่อนมื้อค่ำ ลู่จ้าวเอาเงินกับกล่องเครื่องประดับมอบให้ลู่จิ่นฮวนพร้อมกัน
นอกจากเงินหกร้อยที่ขอมาจากหลี่ไห่ลี่กับคูปองอาหารบางส่วนแล้ว ลู่จ้าวยังเอาเงินส่วนตัวที่เก็บออมไว้ทั้งหมดออกมารวมด้วยอีกจนครบเจ็ดร้อยหยวน
ลู่จิ่นฮวนมองเงินเป็นปึกมีทั้งแบงค์ทั้งเหรียญ น้ำตาแทบตก
พ่อยังรักนางมาก แม้จะมีแม่เลี้ยง ก็ไม่เคยให้อดอยาก สาวคนอื่นมีของใหม่แปลกอะไร นางก็มีทุกอย่าง ไม่เคยให้นางอิจฉาใคร
“ขอบคุณค่ะพ่อ”
ลู่จ้าวตบไหล่ลูกสาวคนเล็ก สั่งให้เก็บของให้ดี
“เสี่ยวฮวนเอ๋อร์ พ่อจะเล่าเรื่องตระกูลเหอให้ฟัง”
ลู่จิ่นฮวนพยักหน้า นั่งบนเก้าอี้อย่างว่าง่าย มือขาวผ่องวางบนเข่าตามมารยาท หลังตั้งตรง ดูแค่แวบแรกก็รู้ว่าเป็นเด็กเรียนดี
ลู่จ้าวยิ้มอย่างเอ็นดู “ไม่ต้องเครียด จริง ๆ แล้วพ่อก็ไม่มั่นใจว่าลูกจะแต่งเข้าไปได้ จากที่พี่สาวเขียนจดหมายมา อ่านดูก็รู้ว่าคนตระกูลเหอไม่ชอบนาง
ที่พ่อเล่าให้ฟัง ลูกเก็บไว้ในใจให้รู้ไว้ก็พอ”
เพราะเป็นการแต่งงานที่ได้มาด้วยวิธีไม่ซื่อ ชนชั้นอย่างนั้นจะดูแคลนนางได้ยังไง?
“ท่านปู่ของตระกูลเหอเป็นนักปฏิวัติรุ่นเก๋า เกียรติประวัติได้มาจากการรบในสนามรบด้วยดาบและคมกระสุน ส่วนท่านย่าของตระกูลเหอมาจากครอบครัวนายทุนสีแดง ที่เคยบริจาคเครื่องบินและปืนใหญ่เพื่อสันติภาพ มีชื่อเสียงจารึกอยู่เบื้องบน!
ท่านปู่เหอมีลูกชายทั้งหมดสี่คน ในยุคสงครามเสียสละไปสาม เหลือเพียงพ่อสามีของจิ่นอวิ๋นคนเดียวแล้ว”
ลู่จิ่นฮวนรู้สึกเคารพอย่างยิ่ง และเข้าใจว่าทำไมตระกูลเหอถึงให้ความสำคัญกับทายาทนัก
ลู่จ้าวเห็นลูกสาวคนเล็กตั้งใจฟัง จึงเล่าต่อว่า “พ่อของจิ่นอวิ๋นตอนนี้เป็นผู้นำเบอร์หนึ่งในกองทหารของเมืองหลวง เวลาออกนอกบ้านมีทหารองครักษ์ตามหลายนาย ครอบครัวเดิมของแม่สามีนางเป็นเพื่อนเก่ากับตระกูลเหอ สถานะในเมืองหลวงไม่ด้อยกว่าตระกูลเหอเลย
สองสามีภรรยามีลูกชายสองคนหญิงหนึ่งคน ลูกชายคนโตเหอฉงหนาน ก็คือคนที่พี่สาวลูกจะแนะนำให้รู้จัก เขาเป็นทหารอากาศ นักบินพิเศษชั้นยอด”
ถึงแม้ลู่จ้าวจะเป็นแค่กรรมกรธรรมดา แต่ก็รู้ว่าชาติจะฝึกนักบินสักคนนั้นยากลำบากแค่ไหน ดังนั้นแม้จะมีข้อบกพร่องอยู่บ้าง เขาก็พอใจกับการแต่งงานนี้มาก
ดวงตาของลู่จิ่นฮวนเป็นประกายดาว ฟังอย่างเพลิดเพลิน
ว้าว~
✯⸜( ᶿ̷ ധᶿ̷)⸝✯
นักบินด้วยนะ~
ลู่จ้าวเรียบเรียงเนื้อหาในจดหมายที่ลู่จิ่นอวิ๋นส่งกลับมาตลอด 2 ปีที่ผ่านมาในหัว “เขาอายุยี่สิบเก้าปี ยศผู้การเอก คนที่สองเหอเซี่ยงเป่ย เป็นสามีของพี่สาวลูก
ตระกูลเหอยังมีลูกสาวอีกคน ชื่อว่าเหอซือเยว่ แต่งงานไปแล้ว
แต่ฟังจากที่พี่สาวลูกเล่า ลูกสาวคนนี้ของตระกูลเหอแต่งหรือไม่แต่งก็แทบไม่ต่างกันเลย กลับบ้านแม่มายุ่งได้ทุกวัน เข้าใจไหมว่าหมายความว่ายังไง?”
ลู่จิ่นฮวนลังเลเล็กน้อยก่อนพยักหน้า พูดเสียงนุ่ม “หมายความว่าตระกูลเหอค่อนข้างยุ่ง ข้างบนมีคุณย่าที่ร่ำรวย ตรงกลางมีแม่สามีที่มาจากตระกูลสูงศักดิ์ ข้างล่างมีน้องสามีชอบสร้างปัญหา
อย่างพื้นเพของพี่กับลูก คนพวกนั้นไม่เห็นเราอยู่ในสายตาหรอก เขาอาจจะดูแคลนลูกด้วยซ้ำ ถ้าลูกแต่งเข้าไปได้ ก็ต้องสามัคคีกับพี่สาว เป็นหนึ่งเดียวรับมือกับคนนอก พยายามตั้งหลักในตระกูลเหอให้ได้”
ลู่จ้าวอึ้งเล็กน้อย ตอนแรกเขาคิดว่าลูกสาวคนเล็กผู้ไร้เดียงสาจะฟังไม่เข้าใจ คิดไม่ถึงว่านางจะมองทะลุปรุโปร่งอย่างนี้!
ลู่จิ่นฮวนแอบเบะปากในใจ นางเข้าใจก็เข้าใจ แต่ไม่ทางไหนเลยที่จะสามัคคีกับลู่จิ่นอวิ๋น!