คือโก่วตั้นนั่นเอง
โก่วตั้นวิ่งนำอยู่หัวกลุ่ม ด้านหลังมีทหารชุดเครื่องแบบเทาจำนวนหนึ่งตามมาติด ๆ ถือปืนไรเฟิลกำลังกระจายกำลังไปทั้งสองข้างของเนินดิน นายทหารคนหนึ่งวิ่งอยู่กลางแถว ปืนพกเอวถูกชักออกมาแล้ว วิ่งไปพลางโบกมือตะโกนสั่งการไปพลัง กองกำลังของเขากระจายเป็นขบวนรบอย่างรวดเร็ว ท่วงท่าคล่องแคล่ว ยิงใส่พวกญี่ปุ่นที่พุ่งเข้ามาไม่หยุด ดูท่าทางก็รู้ว่าเป็นกองกำลังที่มีขีดความสามารถจริง
“พี่เซี่ย?” นายทหารวิ่งมาหลบหลังเนินดิน ย่อตัวลงมองบาดแผลที่ขาของเซี่ยเทียนหัวหนึ่งครั้ง “ไง เจ็บตัวมาหรือ?”
เซี่ยเทียนหัวมองหน้าเขาก่อน ซะงั้น หน้าตาขนาดนี้ต่างจากผมแค่เสี้ยวเดียวเอง นี่มันคุกคามชัด ๆ ก็มั่วใจกระซิบกับตัวเองว่า อย่าเสียฟอร์มนะเซี่ยเทียนหัว!
เขาทำหน้าตาเฉยยัดกระสุนเข้าไปในคลิปของปืน 98เค ทั้งแถว ดูสบาย ๆ ไม่แคร์บาดแผลของตัวเองนิดหน่อย
“แผลถลอกนิดหน่อย ไม่ตายหรอก คุณเป็นใคร?”
“ผมเฉินเทา กำลังสำรวจข้าศึกอยู่ เจ้าตัวนี้ก็วิ่งมาหา”
เฉินเทาเงยคางชี้ไปที่โก่วตั้น “เจ้าตัวนี้เหมือนบ้าดักคว้าคนไว้ไม่ปล่อย พูดก็ไม่รุ่มร่าม รู้แต่ว่าชี้ทางนี้ บอกว่า ‘พี่เซี่ยถูกพวกตุ๋ยล้อมอยู่ รีบไปช่วยที’”
เขาพูดไปก็แอบโผล่หัวมองออกไปนอกเนินหนึ่งครั้ง “พวกตุ๋ยตามเจ้าแต่คนเดียวตั้งหลายสิบ หน้าของเจ้าใหญ่จริง ๆ นะ”
“ธรรมดา ๆ ครับ อันดับสามของโลก”
แต่เซี่ยเทียนหัวก็รู้สถานการณ์ตอนนี้ ไม่เล่นต่อ เอาข้อมูลการจัดวางกำลังยิงของพวกญี่ปุ่นรายงานทันที “ตรงข้ามมีครกหมายระเบิดอย่างน้อยสองกระบอก ปืนกลไทป์ 11 สองกระบอก ด้านหน้าสิบกว่าคน ซ้ายขวามีคนวนไปตีหลัง”
“โอเค”
เฉินเทาพยักหน้า หันไปตะโกนใส่นายทหารสื่อสารด้านหลัง “ทุ่นระเบิดดักมันก่อน! หมู่สองปีกซ้าย หมู่สามปีกขวา หมู่หนึ่งตามผมบุกหน้า! รีบเลย!”
นายทหารสื่อสารรีบหันหลังไปส่งต่อคำสั่ง
เสียงยิงพร้อมกันของปืนจงเจิ้งซีดังกึกก้องทับเสียงปืนกลไทป์ 11 ของพวกญี่ปุ่นในทันที ทั้งเหนือเนินใต้เนินเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้อง
กองร้อยของเฉินเทาเปิดกำลังยิงเต็มสูบ ทหารที่บุกหน้ายิงไปพร้อมกับพุ่งทยาน กระสุนแน่นหนาจนไม่น่าจะเป็นกองร้อยพันเอิญ ความหนาแน่นของกำลังยิงนี่พร้อมเพรียงกองพันเสริมมากกว่า
พวกญี่ปุ่นที่วนมาตีหลังยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกหมู่สองตัดรับ สองปีกปะทะกันอยู่สองข้างของเนิน
เซี่ยเทียนหัวพยุงตัวลุกขึ้น วางปืนบนเนิน คนของเฉินเทาบุกหน้าอยู่ ดึงกำลังยิงของพวกญี่ปุ่นออกไป ทำให้เขาได้จังหวะเล็งใหม่
หน้าไม้พ้นทหารที่กำลังพุ่งทยานไป ล็อกเป้าเข้าที่พลรถครกหมายระเบิดที่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่หลังครก พลนั้นเมื่อครู่ยังปรับมุมยิงอยู่ พอเห็นข้าศึกบุกเข้ามาก็ตกใจหมดสติ ลูกระเบิดในมือยังไม่ทันยัดก็ร่วงหล่นลงพื้น
นัดเดียว พลรถครกญี่ปุ่นล้มลงข้างครกหมายระเบิด
ย้ายปากกระบอกไปที่พลปืนกลญี่ปุ่นต่อ พลปืนกลนั้นกำลังกอดปืนกลไทป์ 11 กวาดยิงไปทางซ้าย หมู่สองของเฉินเทาถูกกดไว้ในลำรางตื้น ๆ ไม่มีทางเงยหน้า
เซี่ยเทียนหัวจากจังหวะเล็งถึงจังหวะยิงไม่ถึงสองวินาที พลปืนกลก็ถูกยิงกลิ้งไปพร้อมปืนทั้งคน
การต่อสู้ยืดเยื้อต่อไปอีกยี่สิบนาที เสียครกหมายระเบิดไป เสียปืนกลไปหนึ่งกระบอก กำลังพลญี่ปุ่นที่เหลืออ่อนแอกว่ากองร้อยของเฉินเทามากเกินไป
พวกญี่ปุ่นด้านหน้าสิบกว่าคนถูกกำลังยิงของหมู่หนึ่งกดให้ถอยทีละก้าว กองวงล้อมสองปีกถูกหมู่สองหมู่สามตัดรับจนต้องสู้แยกกัน ขบวนของพวกญี่ปุ่นเละเทะจนสุดท้าย
เซี่ยเทียนหัวนอนแนบเนินยิงอีกหลายนัด ยิงจนกระสุนหมดคลิปถึงหยุด
เก็บปืนแล้ว เซี่ยเทียนหัวนอนแผ่บนเนิน ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาราวกับน้ำทะเล ทั้งเหนื่อยทั้งหิว ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินอะไรเลย บวกกับผ่านการรบเข้มข้นสองรอบ ร่างสุดกะเทาของนักศึกษาอย่างเขารับไม่ไหวมานานแล้ว
เสียงปืนค่อย ๆ เงียบลง
ทุ่งกว้างมีศพสีขี้ตุ๊ดแดน้ำมันนอนระเกะระกะกว่าสามสิบศพ
【ภารกิจชั่วคราว: สกัดกั้นทัพญี่ปุ่นที่ไล่ตาม — สำเร็จแล้ว】
【รางวัลภารกิจ: ค่าฆ่า ×300 — มอบแล้ว】
เฉินเทาเดินกลับขึ้นมาบนเนิน เสียบปืนพกคืนเอว เดินมานั่งลงข้างเซี่ยเทียนหัวด้วยก้นฟาดพื้น
เขาหอบอยู่พักใหญ่ถึงได้ที หยาดเหงื่อที่หน้าผากไหลลงมาชะล้าดเป็นทางโคลน
ควักซิการ์ตกระดิก ๆ ในกล่องออกมาสองมวน จุดด้วยไฟแช็ค ยื่นให้เซี่ยเทียนหัวหนึ่งมวน
เซี่ยเทียนหัวรับมาสูบหนึ่งคำ โคตรแสบ บุหรี่นี่เหมือนยาสูบบุหงาที่คุณปู่เขาสูบเลย ไม่มีปากกรอง ควันพุ่งตรงเข้าปอด ห้ามใจไม่ได้ต้องไอออกมาสองครั้ง ทำเอาเฉินเทาข้าง ๆ หัวเราะโครมใหญ่
โก่วตั้นวิ่งเข้ามา เห็นผ้าที่พันขาของเซี่ยเทียนหัวซึมเลือดออกมา หน้าซีดวอบไปทั้งใบ “พี่เซี่ย เลือดออกแล้ว……”
“เป็นแผลถลอกนิดหน่อย”
เซี่ยเทียนหัวหยิบบุหรี่ออกจากปาก เด็กโก่วตั้นวิ่งจนผมเปียกหมดทั้งหัว หน้ามีทั้งเหงื่อทั้งดิน ตาแดงก่ำ คอแหบจากการตะโกนก็ยังหอบอยู่
“แกหาทัพกู้มาได้จริง ๆ เหรอ”
“พี่บอกไง พี่บอกให้ผมไปหาทัพกลับมาช่วยพี่”
เสียงของโก่วตั้นยังแหบ แต่ทุกคำกัดแน่นเต็มหนัก
เซี่ยเทียนหัวยิ้มไม่พูดต่อ ดับบุหรี่ ลุกขึ้นยืน เริ่มค้นศพพวกญี่ปุ่น เขาเดินช้ามาก แผลถลอกที่ขาฉีกปวดทุกย่างก้าว แต่ตอนนี้ไม่มีทางร้องปวดแน่ ผู้ชายต้องมีหน้า
ปืนไทป์ 38 กับกระสุนเซี่ยเทียนหัวไม่แตะต้อง ตอนนี้คนเยอะขนาดนี้ จะเก็บเข้าคลังเก็บของก็ไม่สะดวก แถมกระสุนไทป์ 38 กับปืน 98เคก็ใช้ร่วมกันไม่ได้ สำหรับเขามันไร้ประโยชน์จริง ๆ
ค้นศพพวกญี่ปุ่นไปหลายศพได้ระเบิดมือมาสี่ลูก อีกทั้งยังเป็นกระป๋องอาหารทหารอบที่ยังไม่เปิดอีกสองกล่อง ฉลากพิมพ์อักษรญี่ปุ่น ดูท่าเหมือนจะพิมพ์คำว่าฟุจิวาระอยู่
ยื่นกระป๋องหนึ่งให้โก่วตั้น
“กินเถอะ”
โก่วตั้นรับกระป๋องมา กอดไว้ไม่เปิด เขายืนมองเซี่ยเทียนหัวเปิดกระป๋อง แล้วกินต่อกับขนมแห้งอย่างตะกละ ริมฝีปากขยับ อยากพูดอะไรก็ไม่ได้พูดออกมา
เอ้ะ เนื้อวากิวแท้ ไม่มียาระบายผสม (กุมขมับ)
เฉินเทาพิงเนินอยู่สูบบุหรี่ ควันพuffออกจากรูจมูก ถูกลมพัดจางไป เขามองเซี่ยเทียนหัวกินจนหมด วางก้นบุหรี่เหยียบด้วยฝ่ายรองเท้าจนดับ ลุกขึ้นตบเอว
“คนเดียวเหมือนกับกับกลุ่มย่อยญี่ปุ่นทั้งกลุ่ม พี่ชายเป็นคนหน่วยไหนหรือ?”
“ไม่มีหน่วย คนธรรมดา” เซี่ยเทียนหัวกินกระป๋องจนหมดแล้วสะพายปืนขึ้นไหล่
เฉินเทากวาดสายตาดูเซี่ยเทียนหัวตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาหยุดอยู่ที่ปืน 98เคในมือสักพัก แล้วมองหน้าเขาอีกครั้ง
“คนธรรมดา? คนธรรมดามีฝีมือยิงแบบนี้? เมื่อกี้ผมเห็นกับตาตัวเองนะ สี่ร้อยเมตรนัดเดียวล้มพลปืนกลญี่ปุ่นไปหนึ่ง อย่ามาเล่นผมนะ”
“ปืนนี่เก็บได้มา แค่ยิงเล่น ๆ ไม่กี่นัด”
เซี่ยเทียนหัวเงยหน้ามองฟ้า เหอะ ฟ้าสีครามจัง โกหกก็ไม่แดงไม่เต้น ไม่มีภาระทางใจแม้แต่นิดเดียว
เฉินเทาหัวเราะโครมใหญ่ หัวเราะจนเสมหะในลำคอสั่นตาม “เก็บได้มา? ยิงเล่น? ดี เยี่ยมมาก! เฮงกว่าผมอีก ผมฝึกมาตั้งกี่ปีก็ยังไม่ได้เฮงแบบนี้เลย”
หัวเราะเสร็จเขายื่นมือขวาออกมา “แนะนำตัวใหม่อีกครั้ง หน่วยสอดแนมประจำกองร้อย กรมที่ 721 ดิวิชั่นที่ 141 กองทัพที่ 32 ผมเฉินเทา ผู้บังคับบัญชากองร้อย”
“เซี่ยเทียนหัว”
“ได้ น้องเซี่ย เมื่อกี้พวกญี่ปุ่นกลุ่มนั้นมาทำไม?”
“มาไล่ตามผม”
เซี่ยเทียนหัวหน้าเฉยเมย เหมือนเพิ่งทำเรื่องเล็ก ๆ มาเรื่องหนึ่ง “เที่ยงผมยิงกลุ่มญี่ปุ่นหนึ่งกลุ่มตายที่หมู่บ้านทางตะวันออก แล้วกลุ่มนี้ก็ไล่กลิ่นมาทัน”
คิ้วของเฉินเทาขยับขึ้นเล็กน้อย
“ยิงกลุ่มหนึ่งตาย? คุณคนเดียว?”
“ยิงตายสิบสาม”
เฉินเทาจ้องเขาอยู่นาน แล้วหันหลังไปตะโกน “เจ้าเล่า! มานี่!”
ทหารเก่าคนหนึ่งวิ่งมา มือยังคว้าของที่ระลึกที่เพิ่งค้นจากศพญี่ปุ่นไว้แน่น
“ผู้บังคับบัญชา?”
“ลองฟังดู เพื่อนคนนี้บอกว่าเที่ยงเขาคนเดียวจัดการพวกญี่ปุ่นสิบสาม”
เจ้าเล่ามองเซี่ยเทียนหัวหนึ่งตา สีหน้าไม่เชื่อชัดเจน เซี่ยเทียนหัวก็ไม่ขยายความ สถานการณ์มันก็แค่นี้ จะเชื่อก็เชื่อจะไม่เชื่อก็ตามใจ
โก่วตั้นข้าง ๆ เห็นบรรดาผู้ใหญ่ดูท่าจะสงสัยเซี่ยเทียนหัว จึงรีบเปิดปาก “พี่เซี่ยพูดความจริงครับ เที่ยงวันนี้พวกญี่ปุ่นมาที่หมู่บ้านผมฆ่าคนตายทั้งหมู่ ถ้าไม่มีพี่เซี่ย ผมก็คงตายแล้ว ศพของทุกคนยังไม่ทันได้เก็บ ตอนนี้ยังนอนอยู่ในหมู่บ้าน”
โก่วตั้นพูดไปดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมา
เฉินเทาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็ตะโกนอีกครั้ง “พวกเรา! เก็บของเร็ว ๆ ทัพญี่ปุ่นสำรองมาถึงเมื่อไรก็ได้!”
หันมามองเซี่ยเทียนหัว “คุณจะไปด้วยกันกับพวกเราไหม?”
เซี่ยเทียนหัวมองโก่วตั้นหนึ่งตา
“ผมสัญญากับเขาไว้ ว่าจะไปหาป้าของเขา”
มองเซี่ยเทียนหัวอยู่พักหนึ่ง เฉินเทาก็ไม่ยัดเยียดต่อ
“เอางั้น คุณจะไปผมไม่ขว้าง แต่พวกเราต้องถอยก่อน หลังญี่ปุ่นกลุ่มนี้แน่ ๆ ต้องมีทัพใหญ่ตามมา”
เขาควักกระดาษแผ่นเล็กจากกระเป๋า ยื่นให้เซี่ยเทียนหัว “นี่คือจุดติดต่อสองสามจุดของพวกเราในแถบนี้ ถ้าวันหนึ่งคิดท้อง หรือมีข่าวกรองอะไร มาตามหาพวกเราที่นี่ได้”
รับกระดาษมาดูหนึ่งรอบ เซี่ยเทียนหัวพับเก็บลงกระเป๋า หยิบระเบิดมือของพวกญี่ปุ่นจากอกเสื้อออกมายื่นให้
“ถือไป ใช้ดีกว่าของของคุณ”
เฉินเทารับระเบิดมือมาชั่งน้ำหนักในมือ มุมปากยกยิ้ม “เต็มใจนักเลย”
“เรื่องเมื่อกี้นะ ขอบคุณ”
“เสมอกัน”
“ถ้าไม่มีคุณสกัดพวกญี่ปุ่นไว้ที่นี่ กลุ่มไอ้เหี้ยนี่ผมก็จัดการไม่ไหวหรอก อีกอย่าง ปืนกับกระสุนของพวกมันนี่ พอให้กองร้อยผมกินอิ่มไปอีกหลายวัน”
พูดจบก็แก้ถุงผ้าออกจากเอวโยนให้เซี่ยเทียนหัว “ข้างในมีเสื้อผ้าชุดผมกับถุงพยาบาล ถือไป บาดแผลที่ขาอย่าปล่อยปะปราย ฆ่าเชื้อ พันผ้าให้ดี ๆ”
เฉินเทาหันหลังไปตะโกนให้จัดแถว แล้วตบไหล่เซี่ยเทียนหัวเบาไม่เบา ตบจนไหล่หย่อนลงไปหนึ่งจังหวะ “เอาล่ะ ผู้คนพรมจรรย์พบกันใหม่ น้องเซี่ย มีโอกาสค่อยเจอกัน”
“โอเค”
เฉินเทาหันหลังเดินไป ทหารชุดเครื่องแบบเทาจัดขบวนกลับ ถอยทัพไปทางใต้
เซี่ยเทียนหัวก้มมองถุงผ้านั้น แล้วเสียบเข้าอกเสื้อ โก่วตั้นก็กอดกระป๋องให้แน่นขึ้น ทั้งสองหันหลังเดินต่อไปทางตะวันตก
บาดแผลยังคงซึมเลือด ทำให้ฝีเท้าช้าลงหน่อย
โก่วตั้นเดินตามหลัง ก้มหน้าเดินทางเงียบ ๆ
คนสองคนคนหนึ่งนำหนึ่งตามหลัง เดินมุ่งหน้าไปทางหมู่บ้านเหอซี