เมืองโบราณใต้จันทร์โลหิตดูราวกับถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบที่สลายไม่จาง
พื้นดินสั่นสะเทือนเป็นระยะ ไม่หยุดหย่อน
ราวกับมีสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมากำลังพลิกตัวอย่างเชื่องช้าอยู่ใต้พื้นดิน
ดวงตาเทพโบราณมองทะลุหมอก ทำให้สัตว์ประหลาดที่มีขนาดราวภูเขาปรากฏรูปร่างที่แท้จริง
มันคือลูกเนื้อขนาดมหึมาซึ่งเกิดจากแขนขา อวัยวะภายใน และกระดูกของผู้คนนับไม่ถ้วนพันเกี่ยวและทับถมกัน แขนสีซีดนับไม่ถ้วนยื่นออกมาจากกองเนื้อ คว้าอากาศอย่างไร้สติ
ลูกตาหลายดวงฝังอยู่บนผิวเนื้อ กลอกไปมาอย่างเชื่องช้าเพื่อค้นหาเหยื่อ
ลำไส้หลายเส้นพันกัน ห้อยลงมาและแกว่งไกวราวกับเถาวัลย์ ขณะมันเคลื่อนที่ ลำไส้ก็ลากผ่านพื้น ทิ้งคราบเมือกเหนียวชื้นเป็นทาง
ปากหลายปากส่งเสียงอื้ออึง ยังมีเสียงทึบ ๆ บางเสียงที่ดูเหมือนจะดังมาจากภายในลูกเนื้อ
“เซียนกระบี่... เจ้าหลอกพวกเรา!”
“เซียนกระบี่จะไม่กลับมาแล้ว!”
“ใครทำลายอารามจันทราโลหิต... ทำลายความหวัง...ของพวกเรา...”
นอกจากนั้นยังมีเสียงกระซิบคลุ้มคลั่งพิกลอีกมากมาย แม้แต่โมดูลภาษาเลเวลสูงก็ยังถอดความไม่ได้ แค่ได้ยินก็ชวนให้ขยะแขยง
สัตว์ประหลาดยักษ์จับกลิ่นอายชีวิตในบริเวณนี้ได้ ทุกแห่งที่มันผ่าน บ้านเรือนล้วนพังถล่ม และบางครั้งก็มีเสียงกรีดร้องดังมา
คงมีผู้เล่นบางคนพลาดท่าไปแล้ว
แต่ยังดี แม้ดันเจียนจะอัปเกรดขึ้น ทว่าระบบการทำงานก็ยังคงเป็นไปตามกลไกพื้นฐานของดันเจียนระดับดี เมื่อดันเจียนล้มเหลวก็ไม่มีอันตรายถึงชีวิต
ทุกคนมารวมตัวกันแล้ว และย้ายเข้าไปอยู่ในค่ายกลคุ้มกันที่อีกาค้นพบ
มีแสงสีทองวนเวียนอยู่บนพื้น ดูเหมือนจะช่วยป้องกันได้ดีทีเดียว
ระยะเวลาของดวงตาเทพโบราณยังไม่หมดลง เจียงเยว่เฉินเพ่งมองไปไกลจนเห็นมือทุกข้างและใบหน้าทุกหน้าบนร่างของมันได้ชัดเจน
แม้แต่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่เคยเห็นก่อนหน้านี้ ป้าคนนั้น และพวกพ่อค้าแผงลอยก็อยู่บนนั้นด้วย...
พวกเขาถูกบางสิ่งควบคุมให้ส่งเสียงร้องคำรามอย่างน่าสยดสยอง ไม่เหลือเค้าของคนเป็นอีกต่อไป ร่างกายส่งกลิ่นคาวฉุนเข้มข้นชวนสะอิดสะเอียน