ฐานหลักหยวนเจียง ศูนย์บริหาร ชั้นสาม
เสินเอี๋ยนวางรายงานในมือลง แล้วนวดขมับเบา ๆ บนจอภาพโฮโลแกรมตรงหน้า มีข้อมูลจากฐานต่าง ๆ เรียงแน่นเต็มหน้าจอ:
จำนวนประชากรเพิ่มขึ้น: เฉลี่ยวันละ 13,000 คน
ดัชนีกำลังการผลิตภาคอุตสาหกรรม: เพิ่มขึ้น 17.3% เมื่อเทียบกับช่วงก่อนหน้า
ระยะทางรวมของการขุดเจาะเส้นทางหลักใต้ดิน: 4,877 กิโลเมตร
กำลังไฟฟ้ารวมของเครือข่ายพลังงานฟิวชันที่เชื่อมต่อระบบแล้ว: 510 กิกะวัตต์
……
ตัวเลขทุกอย่างเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วที่เมื่อก่อนเธอไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ แต่เธอรู้ดีว่า เมื่อเทียบกับความหนาวเย็นสุดขั้วที่กำลังกัดกินชีวิตทุกแห่งหนภายนอก ความเร็วในการเติบโตตอนนี้ก็ยังไม่เพียงพอ
สายตาของเธอเลื่อนไปยังข้อมูลอีกชุด คิ้วขมวดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
อุณหภูมิเฉลี่ยทั่วประเทศ: -42 องศาเซลเซียส
พื้นที่อุณหภูมิต่ำสุดขีด (ตอนเหนือของที่ราบจีนเหนือ): -54 องศาเซลเซียส
ความหนาของชั้นดินเยือกแข็งที่เพิ่มขึ้น: เฉลี่ยวันละ 30 เซนติเมตร
“จ้วงเซิง” เธอเอ่ย เสียงแฝงความเหนื่อยล้าอยู่เล็กน้อย “จากความเร็วในการค้นหาและช่วยเหลือ รวมถึงแนวโน้มการเพิ่มขึ้นของประชากร คุณคิดว่าเราจะรับผู้รอดชีวิตทั่วประเทศเข้าที่พักพิงเบื้องต้นได้เมื่อไหร่?”
ตรงมุมห้อง เลนส์กล้องทรงกลมของหุ่นยนต์ยามผู้รับผิดชอบด้านความปลอดภัยและการสื่อสารกะพริบแสงสีแดง ก่อนหันมาทางเธอ
【จากการคำนวณตามแบบจำลองปัจจุบัน คาดว่าอีก 25 วันจะครอบคลุมการรับผู้รอดชีวิตเบื้องต้นจากเมืองหลักและจุดรวมตัวในเขตเมืองและชนบททั่วประเทศ】
เสียงสังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์เย็นชาแว่วขึ้นในห้อง
【อีก 30 วันจะเสร็จสิ้นการกวาดล้างและค้นหาและช่วยเหลือรอบสุดท้ายในพื้นที่ที่ขาดการติดต่อทั้งหมด
อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์ขึ้นอยู่กับสถานการณ์จริงในพื้นที่ชายฝั่งทางใต้และที่ราบสูงทางตะวันตก ข้อมูลสำรวจของสองพื้นที่นั้นยังไม่เพียงพอ】
“ยังช้าเกินไป” เสินเอี๋ยนส่ายหน้า เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วถอนหายใจยาว “ถ้าเร็วกว่านี้ได้ก็คงดี”