โดรนติดอาวุธมีดยาวฟ้ารุ่น 2 บินวนอยู่ที่ระดับความสูงสามพันเมตร
แท่งเซนเซอร์แสงความละเอียดสูงส่งภาพพื้นดินกลับมาที่ห้องควบคุมกลางแบบเรียลไทม์ แล้วซิงก์ต่อไปยังจอขนาดใหญ่ในห้องนิรภัย
ในภาพ ฝูงซากศพสีเทาดำสัมผัสกับแนวป้องกันชั้นนอกสุดของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์รุ่งอรุณเป็นที่เรียบร้อย
สิ่งแรกที่ออกฤทธิ์คือลวดหนามและเครื่องกีดขวางชั่วคราวที่ถูกรวบรัดตั้งขึ้นอย่างเร่งรีบ
ซอมบี้ไร้ซึ่งความคิด ย่อมปฏิบัติตามเส้นทางตรงซึ่งเป็นสัญชาตญาณพื้นฐานที่สุดของมันเท่านั้น
ซอมบี้แถวหน้าพุ่งชนลวดหนามที่ขึ้นสนิม ร่างกายถูกหนามเงี่ยงเกี่ยวไว้ ก่อนจะถูกพวกเดียวกันที่หลั่งไหลมาจากด้านหลังผลักล้มลงอย่างไม่ปรานี
ร่างที่ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ในไม่ช้าก็ทับถมให้ลวดหนามพังครืนลง แต่การหน่วงเหนี่ยวเพียงไม่กี่วินาทีนี้เอง ที่เปลี่ยนทิศทางแรงของฝูงซากศพ
ซอมบี้ด้านหลังในระหว่างการเบียดเสียด ใช้สัญชาตญาณไหลไปตามสองข้างซึ่งแรงต้านน้อยกว่า
เมื่อมองจากที่สูง กระแสสีเทาดำที่เดิมทีพุ่งตรงเข้าหาโรงไฟฟ้า ณ วินาทีที่แตะสิ่งกีดขวาง กลับแยกจากตรงกลาง ไหลเลียบตามความโค้งของกำแพงแยกเป็นสองทาง
หลิงอวี้ระหว่างที่เฝ้าจออยู่ ก็ยังไม่ลืมประเมินตัวเลขบางอย่างส่งไปให้ผู้รอดชีวิตในห้องนิรภัยเพื่อให้พวกเขาสบายใจ
[อัตราการแยกตัว: 34%]
[การคาดการณ์การสกัดกั้นสำเร็จ]
"ทำได้ดีมาก!" จางอู่ยืนอยู่หน้าจอ เอาแขนพาดอก ไหล่ที่ตึงเกร็งผ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
หลินเยวี่ยสูดลมหายใจยาว ๆ ออกมา ปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก แล้วหันไปมองผู้รอดชีวิตหน้าใหม่ที่หดตัวอยู่ตามมุมห้อง