จางอู่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก กู้ฉางชวนก็ทะยานขึ้นไปแล้ว
ภาพที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นทำให้เจ้าหน้าที่รบแทบทุกคนที่สังเกตเห็นถึงกับตะลึง
เขาไม่ได้สวมเกราะ “รุ่งอรุณ” และไม่ได้อาศัยอุปกรณ์ช่วยเหลือใด ๆ
กู้ฉางชวนใช้เพียงพละกำลังจากร่างกายล้วน ๆ ร่างของเขาพุ่งเป็นเส้นโค้งยาวเหยียดกลางอากาศ พริบตาเดียวก็ข้ามระยะทางหลายกิโลเมตรระหว่างกองเรือแนวหน้ากับกองเรือเสบียง ก่อนลงยืนบนดาดฟ้าตรงหน้าจางอู่อย่างมั่นคง
ทันทีที่เท้าแตะพื้น ลวดลายน้ำแข็งละเอียดก็แผ่กระจายเป็นวงจากจุดที่เขายืนอยู่
“ไอ้หมอนี่...” จางอู่มองชายตรงหน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ยาระดับสี่” กู้ฉางชวนเดินมาถึงโต๊ะบัญชาการโดยไม่พูดพร่ำ เขาปลดเป้จากหลังแล้วส่งให้จางอู่ทันที รอยยิ้มแต้มอยู่ตรงมุมปากเช่นกัน “ตัวอย่างที่ซูวานเพิ่งทำออกมา ลองดูไหม?
แต่ของนี่แรงเอาเรื่อง ไม่รู้ว่านายจะรับไหวหรือเปล่า”
“อ้อ?” จางอู่เปิดเป้ด้วยความกระตือรือร้น แล้วหยิบกล่องเก็บความเย็นอุณหภูมิต่ำพิเศษออกมา “งั้นฉันก็ต้องลองหน่อยแล้ว”
ฝาปิดกล่องดีดเปิดขึ้น เข็มฉีดยาที่บรรจุของเหลวสีแดงสดราวกับเลือดนอนนิ่งอยู่ภายใน ภายใต้แสงไฟเย็นเยียบ มันเปล่งประกายชวนให้รู้สึกประหลาดราวกับมีมนตร์สะกด
“ทางนี้ฝากนายจัดการก่อน” หลังส่งมอบงานกับกู้ฉางชวนเรียบร้อย จางอู่ก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาหยิบกระบอกฉีดยาขึ้นจ่อแขนตัวเอง
“อืม!” กู้ฉางชวนพยักหน้า แล้วหันไปจดจ่อกับการบัญชาการรบในทันที
“ฉึก—”
เมื่อยาถูกฉีดเข้าไป ฤทธิ์เสริมพลังก็เริ่มทำงานบนร่างจางอู่อย่างรวดเร็ว
วินาทีถัดมา แสงสีแดงสดเริ่มแผ่จากจุดฉีดไปตามแนวเส้นเลือด เพียงพริบตาก็ปกคลุมแขนทั้งข้าง ก่อนลามไปยังหัวไหล่ หน้าอก ขาทั้งสองข้าง และสุดท้ายคือใบหน้า
เกราะชีวภาพ “กระดูกมังกร” สีทองหม่นที่เคยหุบเก็บอยู่พลันทำงานขึ้นเอง แผ่นเกราะสีทองหม่นกางออกเป็นชั้น ๆ จากสองข้างกระดูกสันหลัง แล้วหุ้มแขนขาและลำตัวอย่างรวดเร็ว