เมืองลี่ซาน ศูนย์วิจัยและกักกันความผิดปกติม่าน
เมื่อขบวนรถที่กู้ฉางชวนนำมาถึง ซูวานกำลังยืนอยู่หน้าประตูศูนย์วิจัย ชายเสื้อกาวน์สีขาวพลิ้วไหวเล็กน้อยตามแรงลม ใบหน้าเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นและกระปรี้กระเปร่าที่แทบเก็บไม่อยู่
ตลอดช่วงที่ผ่านมา เธอสั่งสมข้อมูลการทดลองและวิจัยสิ่งกลายพันธุ์หลายชนิดไว้มากมาย ทั้งยังได้ข้อมูลเก่าจากห้องปฏิบัติการเส่ากวง สถาบันวิจัยทะเลสาปเย็น และผลวิเคราะห์ตัวอย่างเนื้อเยื่อของเถิงเสอ
อาศัยอุปกรณ์มาตรฐานสูงลิ่วหลากหลายชนิดในห้องปฏิบัติการแห่งใหม่ ในที่สุดเธอก็ทำสารเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายที่เคยทำค้างไว้จนเสร็จสิ้นได้สำเร็จ งานวิจัยที่ถูกภัยพิบัติขัดจังหวะจนไม่อาจทำต่อได้ในครั้งนั้น
“ฮิ ๆ! ในที่สุดพวกคุณก็มาเสียที!” พอเห็นกู้ฉางชวน ดวงตาของเธอก็ฉายแววตื่นเต้น ราวกับในที่สุดก็เจอคนให้ได้อวดภูมิปัญญาอันปราดเปรื่องของตัวเอง
“เพราะ ‘ของดี’ ที่คุณพูดถึง พวกเราถึงกับอ้อมมาตั้งไกล!” กู้ฉางชวนพูดติดตลกครึ่งหนึ่ง สายตาอดไม่ได้ที่จะถูกหลอดทดลองในมือเธอดึงดูดไว้ มันเรืองแสงสีฟ้าอ่อนระยิบระยับ
“นี่คือสารเสริมกำลังที่คุณพูดถึงหรือ?” กู้ฉางชวนถามอย่างสงสัย จากนั้นก็ลังเลเล็กน้อย “ผลทดสอบทางคลินิกเป็นยังไงบ้าง? ไม่มีอันตรายแฝงใช่ไหม?”
“วางใจเถอะ! ฉันยังไม่ได้เสียสติถึงขั้นไม่เห็นชีวิตคนเป็นสำคัญหรอก” ซูวานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “การทดลองกับสัตว์ผ่านไปแล้วสามรอบ ส่วนการทดลองทางคลินิกก็ยังไม่พบพิษต่อสิ่งมีชีวิตอย่างชัดเจน ทั้งความปลอดภัยและความเสถียรอยู่ในระดับที่ควบคุมได้
“ยิ่งไปกว่านั้น จากการตรวจสอบด้วยอุปกรณ์ของห้องปฏิบัติการ ฉันรับรองในทางทฤษฎีได้ว่าโอกาสเกิดปัญหามีน้อยมาก”
พูดจบ ซูวานก็ฉีดสารทดลองในมือเข้าหลอดเลือดดำที่แขนตัวเองต่อหน้าทุกคน
“ศาสตราจารย์ซู ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น!” กู้ฉางชวนขมวดคิ้ว น้ำเสียงอับจนใจเล็กน้อย
“ฉันรู้” ซูวานโบกมือ สีหน้าเปี่ยมความมั่นใจจนไม่มีใครโต้แย้งได้ “แต่ฉันมั่นใจในผลงานของตัวเองมากพอ แล้วถ้าฉันยังไม่กล้าใช้เอง ฉันจะมีสิทธิ์อะไรไปขอให้พวกคุณลองล่ะ?”