อำเภอหนิงเฟิง
ตอนนี้พื้นที่รอบหยวนเจียงแทบจะกวาดล้างซอมบี้จนหมดแล้ว นอกจากเขตเล่อเทียน ก็เหลือเพียงเส้นทางอพยพสายนี้ในหนิงเฟิงที่ยังมีปัญหาซอมบี้อยู่ ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเหตุใดมันจึงก่อตัวขึ้น
เส้นทางอพยพที่พาดผ่านจากเหนือจรดใต้ของมณฑลจงผิงสายนี้ เปรียบเสมือนแม่น้ำที่ไม่มีวันเหือดแห้ง
ซอมบี้หลั่งไหลจากทางใต้ขึ้นเหนืออย่างไม่ขาดสาย ทั้งกลางวันและกลางคืน
ไม่มีใครรู้ว่าทำไมพวกมันถึงมุ่งหน้าไปทางเหนือ และไม่มีใครรู้ว่าทางเหนือมีอะไรดึงดูดพวกมันอยู่
ด้วยเหตุนี้ ต่อให้ที่หลบภัยพยายามกวาดล้างตลอดแนวเส้นทางนี้แค่ไหนก็ไม่เป็นผล
แต่เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นคือพวกมันต้องผ่านเขตของที่หลบภัย นั่นก็หมายความว่ายังมีช่องให้จัดการได้
หลังจำนวนประชากรเพิ่มขึ้นจนหน่วยปฏิบัติการขยายกำลังพลครั้งใหญ่ หลิงอวี้กับพวกจึงปรับแนวคิดในการรับมือที่นี่ใหม่ทั้งหมด ในเมื่อกวาดล้างให้หมดในคราวเดียวไม่ได้ ก็อาศัยภูมิประเทศสร้างแนวป้องกันระยะยาวเสียเลย
ฟางอี้ อดีตตำรวจตระเวนชายแดนคนสุดท้ายของอำเภอหนิงเฟิง บัดนี้ได้เป็นหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการที่ห้า ซึ่งเพิ่งตั้งขึ้นในหน่วยปฏิบัติการแกนหลัก
ตอนนี้ภารกิจของหน่วยพวกเขามีเพียงอย่างเดียว คือปิดกั้นเส้นทางสายนี้และสังหารศัตรูที่บุกเข้ามาให้หมดภายในตัวอำเภอ
พวกเขาอาศัยกลุ่มอาคารที่ยังหลงเหลือในตัวอำเภอสร้างแนวป้องกันสามชั้น ไล่ระดับออกไปเป็นระยะทางห้ากิโลเมตร
ทั้งสองฝั่งตั้งฐานปืนใหญ่ไว้ โดยหันกระบอกยิงใส่คลื่นซากศพโดยตรง ซอมบี้ส่วนใหญ่จึงถูกสังหารนอกเขตอำเภอ
เหลือเพียงสิ่งกลายพันธุ์ระดับสูงส่วนน้อยที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ พุ่งเข้าชนแนวป้องกันอันแข็งแกร่ง ก่อนถูกระดมยิงจนสิ้นซาก
“ฐานที่สาม แก้พิกัด ยิงถล่มครอบคลุมช่วงกลางของเส้นทางอพยพหนึ่งระลอก” ฟางอี้ยืนอยู่ตรงช่องสังเกตการณ์ของป้อมบัญชาการ มือถือกล้องส่องทางไกล สั่งการด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
ด้านหลังเขา พลสื่อสารรีบถ่ายทอดคำสั่งลงไป
ไม่กี่วินาทีต่อมา บนเส้นขอบฟ้าไกลออกไป เปลวไฟสีส้มแดงหลายสิบสายพุ่งขึ้นฟ้า ฉีกม่านหิมะสีเทาหม่น ก่อนตกลงกลางคลื่นสีดำที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างแม่นยำ
ตูม! ตูม! ตูม!