บนชั้นสามของห้างสรรพสินค้า กู้ฉางชวนและคนอื่นๆ ยังไม่ทันหายจากอาการตะลึงกับภาพ "เทพลงมา" นั้นเลย
แต่สัตว์ประหลาดด้านล่าง ได้เปลี่ยนทิศทางแล้ว
หลังความเงียบชั่วครู่ ไม่ว่าจะเป็นซอมบี้ที่เดินโซเซ หรือ "ปีศาจน้ำ" ที่ลื่นๆ เหล่านั้น ต่างก็เหมือนถูกยั่วโทสะ พวกมันส่งเสียงกรีดร้องและพุ่งเข้าหาเงาร่างอันโอหังบนยอดซากปรักหักพังนั้น
แต่ในวินาทีถัดมา พวกมันก็รู้ว่าความมั่นใจนั้นมาจากไหน
เพียงเห็นใต้ "มนุษย์เหล็ก" สีเทาเงินนั้น ภายในเงามืดของซากปรักหักพัง หุ่นเหล็กกล้าอีกหกตัวที่แข็งแกร่งกว่า ค่อยๆ เผยตัวออกมาอย่างเงียบเชียบ
รูปร่างของพวกมันคล้ายแมงมุมจักรกล ขาสี่ข้างยึดพื้นแน่น ลำตัวหลักรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนแบนราบ บนไหล่มีแท่นยิงจรวดไมโครเปิดพร้อมกัน เผยให้เห็นช่องยิงรูปทรงรังผึ้งที่แน่นขนัดอยู่ด้านใน
แท่นยิงจรวดไมโครบนไหล่เปิดออก
"ฉิวๆๆๆ——"
เสียงตัดอากาศอันเสียดหูรวมเป็นเสียงเดียว จรวดไมโครนับสิบลูกทิ้งหางเปลวไฟสีขาว ปกคลุมถนนด้านหน้าทันที
การระเบิดต่อเนื่องทำให้ทั้งถนนถูกไฟลุกท่วม รังไหมสีแดงคล้ำ ซอมบี้สีเทาดำ ฯลฯ ถูกระเบิดกลายเป็นเศษชิ้นส่วนปลิวว่อน
ถนนกว้างหลายสิบเมตร พร้อมกับสัตว์ประหลาดนับร้อยที่แออัดอยู่บนนั้น ถูกกำจัดจนเกลี้ยง เหลือเพียงเขตมรณะที่ยังคุกรุ่น เต็มไปด้วยเศษเนื้อและหลุมระเบิด
ที่หน้าต่างชั้นสาม คางของอาฮ่าวแทบจะร่วงลงพื้น
"เว้ยเฮ้ย..." เสียงของเขาแหบแห้ง "เมื่อกี้มันอะไรเนี่ย? หุ่นยนต์ติดจรวดเหรอ?"
ลาวซ่งเผลอมองไปที่สี่สิบมิลลิเมตรที่เขาทะนุถนอมเหมือนของล้ำค่าในอ้อมแขน แล้วก็มองไปที่ฝนจรวดอันยิ่งใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป
ความรู้สึกผิดหวังอย่างบอกไม่ถูกผุดขึ้นในใจเขา ยังไงก็ลำกล้องไม่ใหญ่พออยู่ดี!
นี่ยังไม่จบ
ควันจากการระเบิดยังไม่ทันจาง เสียงเครื่องยนต์คำรามทึบก็ดังเข้ามาใกล้แล้ว
รถรบทหารราบล้อ แซดบีแอลแปด ห้าคันเรียงเป็นแถวเดียว บดผ่านเศษซากศพ ปืนกลอัตโนมัติปืนใหญ่ขนาด 30 มิลลิเมตรไถลแนวสังหารกว้างเข้าไปในกลุ่มซอมบี้ที่เหลือ