หุ่นยนต์ยามลื่นไถลเข้าไปในห้างสรรพสินค้าเลียนแบบโบราณสองชั้นอย่างเงียบเชียบ สิ่งที่ทำให้หลิงอวี้ประหลาดใจก็คือ ข้างในนี้...ค่อนข้างสะอาด เห็นชัดว่ามีคนดูแลทำความสะอาดมาแล้ว
แตกต่างจากสถานการณ์ด้านนอกที่มีซอมบี้เป็นฝูง ใจกลางชั้นหนึ่งของห้างไม่มีซอมบี้เลย แม้แต่คราบเลือดก็ไม่มาก มีเพียงมุมหนึ่งที่เห็นคราบเลือดสีน้ำตาลเข้มแห้งกรังอยู่สองสามหย่อม
บนชั้นวางไม้สไตล์โบราณที่เรียงเป็นแถว สินค้าถูกกวาดล้มลงกับพื้น แต่ก็ไม่มีร่องรอยการต่อสู้มากนัก
กล้องทรงกลมของหุ่นยนต์ยามหมุนไปมา โมดูลถ่ายภาพความร้อนอินฟราเรดสแกนไปทั่วทุกมุม หลังจากยืนยันว่าไม่มีภัยซ่อนเร้นแล้ว
มันก็เปลี่ยนจากโหมดสายพานกลับเป็นรูปร่างขาข้อต่อสี่ขา ขาโลหะก้าวขึ้นไปบนบันไดไม้ข้างๆ อย่างมั่นคง
"แกร๊ก——"
บันไดไม้ส่งเสียงครางแผ่วเบา
แต่บนชั้นสอง หลิงอวี้ก็ยังไม่เห็นคน
หรือพูดให้ถูกคือ ในระยะสายตายังคงไม่มีคน
กล่องน้ำแร่และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถูกจัดวางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบตามมุมห้อง ข้างๆ มีบิสกิตอัดแน่น อาหารกระป๋อง และอาหารอุ่นเองกองใหญ่ แต่ก็ยังไม่มีเงาคน
แต่ในภาพถ่ายความร้อนของหุ่นยนต์ยาม ด้านหลังประตูกันไฟหนาๆ บานหนึ่งซึ่งอยู่ลึกเข้าไปในชั้นสอง มีรูปทรงคนเปล่งความร้อนเบียดเสียดกันอยู่ประมาณสามสิบกว่าโครง
มองดูอาหารที่กองเป็นภูเขาเหล่านี้ หลิงอวี้เดาว่าคนพวกนี้น่าจะเพิ่งหลบเข้าไปเมื่อไม่นานมานี้ ซ้ำยังพกของสำคัญหลายอย่างไม่ทันอีกด้วย
เขาพอจะเดาได้ว่าคนเหล่านี้คงจะกลัวเจ้าสิ่ง "เหล็กแท่ง" ที่จู่ๆ ก็โผล่มาแบบนี้ไม่น้อย แต่สถานการณ์ตอนนี้ก็จนหนทางจริงๆ พวกเขาจึงเลือกการ "ยอมแพ้ครึ่งหนึ่ง" แบบคลาสสิก
คิดกระจ่างแล้ว หลิงอวี้บังคับให้หุ่นยนต์ยามหยุดฝีเท้า เขาไม่ได้รีบร้อนเข้าไปเคาะประตู
ในสถานการณ์แบบนี้ การแสร้งทำเป็น "โง่" กลับเป็นเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้คนรู้สึกผ่อนคลายลงได้
ปล่อยให้พวกเขาคิดว่าการ "ปิดหูปิดตา" ของตัวเองได้ผล กลับทำให้พวกเขาได้ความรู้สึกปลอดภัยจอมปลอมมาบางส่วน ไม่ถึงกับตื่นตระหนกเกินเหตุจนทำอะไรผิดพลาด
ดังนั้น หลิงอวี้จึงบังคับหุ่นยนต์ยามให้เดินทอดน่องไปมาในโถงชั้นสองเหมือนนักท่องเที่ยวที่อยากรู้อยากเห็น