วันรุ่งขึ้น ระบบกล่าวอย่างจริงจังว่า:
【วันนี้ต้องย้ายบ้านแล้ว!】
หลินอู้ลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย ผมเผ้ายุ่งเหยิงสยายอยู่บนบ่า เส้นผมหลายปอยติดอยู่ตรงมุมปาก
สายเดี่ยวของชุดนอนข้างหนึ่งเลื่อนลงไปกองอยู่ตรงข้อศอก เผยให้เห็นไหปลาร้าทั้งแถบกับหัวไหล่กลมมนครึ่งหนึ่ง ผิวขาวราวกับหยกมันแพะชั้นดี
เธอขยี้ตา เสียงอ่อนหวานจนแทบละลาย “ทำไมล่ะ… ฉันยังนอนไม่พอเลย…”
ระบบบอกว่า 【ลองเปิดประตูดูสิ แล้วจะรู้เอง】
หลินอู้เดินเท้าเปล่าไปถึงหน้าประตู นิ้วเท้าขยับงอโดยไม่รู้ตัวเพราะพื้นเย็นนิด ๆ
เธอแง้มประตูออกเล็กน้อย แล้วชะโงกมองข้างนอก
หน้าประตูมีกองช่อดอกไม้วางอยู่หลายช่อ
ทั้งกุหลาบแดง กุหลาบชมพู และกุหลาบเหลือง กระดาษห่อส่งเสียงพึ่บพั่บตามแรงลม
ข้างดอกไม้มีจดหมายกองหนา บ้างใส่ซองสีชมพู บ้างก็แปะอยู่บนประตูตรง ๆ ตัวหนังสือแน่นเต็มหน้า
“อู้เป่า ฉันหาที่อยู่ของเธอเจอแล้ว ชอบของขวัญที่ฉันส่งให้ไหม?”
“ที่รัก เมื่อคืนดูไลฟ์จบแล้วฉันนอนไม่หลับทั้งคืน เธอสวยจังเลย…”
“อู้เป่า อู้เป่า จะทำให้เธอตกใจไหม? แต่สามีอดใจไม่ไหวจริง ๆ”
ใบหน้าของหลินอู้ซีดเผือด เธอปิดประตูดังปัง แล้วพิงแผ่นประตูไว้ อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
เธอนึกถึงประสบการณ์บางอย่างที่เคยประสบในโลกอื่น ในฐานะตัวประกอบไร้ความสำคัญ เมื่อก่อนเธอแค่สวยธรรมดา ไม่เหมือนตอนนี้…
ที่ผ่านมาเธอทำภารกิจได้อย่างราบรื่น จนกระทั่งโลกใบนั้น ตัวตนสยองขวัญที่ไม่อาจเอ่ยนามได้ทิ้งคำสาปไว้บนตัวเธอ ใครก็ตามที่มองเห็นเธอจะตกอยู่ในภวังค์จนถอนตัวไม่ขึ้น ยิ่งอยู่ในโลกย่อยนานเท่าไร เธอก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากขึ้นเท่านั้น
เธอมีแรงดึงดูดอย่างรุนแรงต่อคนที่มองเห็นเธอ