หลินอู้ลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าตนนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวหนึ่ง
ห้องไม่ใหญ่นัก ผนังทั้งสี่ด้านเป็นสีขาวเรียบ เครื่องเรือนก็เรียบง่าย บนโต๊ะมีถ้วยชากระเบื้องเคลือบสีเขียวอมฟ้าวางอยู่หลายใบ ถ้วยข้างมือยังอุ่นอยู่ มีไอควันบาง ๆ ลอยกรุ่นขึ้นมา
ส่วนนางสวมชุดสีขาว บนศีรษะมีหมวกคลุมใบหน้าทรงกว้าง ม่านโปร่งสีขาวที่ห้อยลงมาปิดบังใบหน้าทั้งหมดไว้ นางยกมือแตะผ้าคลุม สัมผัสได้ว่ามันบางเบา ระบายอากาศได้ดีและช่วยกันแดด
หลินอู้อยากถอดมันออก
ระบบส่งเสียงขึ้นมา：【ถอดไม่ได้ ร่างนี้ถูกกำหนดไว้ว่าตอนเด็กเคยถูกไฟไหม้ ก่อนพี่ชายแท้ ๆ จะสิ้นใจ เขาฝากเจ้าไว้กับพระเอกและกำชับว่าอย่าถอดหมวก พระเอกก็รับปากแล้ว อีกอย่าง ถ้าถอดออก ภารกิจก็ทำได้ไม่ราบรื่น】
หลินอู้ชักมือกลับ แล้วนั่งเรียบร้อยแต่โดยดี
ระบบเริ่มถ่ายทอดเนื้อเรื่อง：【เจ้าชื่อหลินอู้ เป็นหญิงชาวบ้านแห่งหมู่บ้านลำธารน้อย อาศัยพึ่งพากับพี่ชายมาตลอด สามปีก่อน พระเอกลงจากเขามาฝึกฝน ถูกผู้บำเพ็ญมารซุ่มโจมตีจนบาดเจ็บ จึงหลบเข้ามาในหมู่บ้านของพวกเจ้า สุดท้ายก็พักอยู่ที่บ้านพี่ชายเจ้า พี่ชายเจ้าเป็นคนมีน้ำใจ หลังได้อยู่กับเขาหลายวันก็เห็นว่าเขาเป็นคนใช้ได้ จึงตัดสินใจฝากเจ้าไว้กับเขา】
หลินอู้สงสัย “ฝากข้าไว้กับพระเอกง่าย ๆ อย่างนี้เลยหรือ?”
【ใช่ พี่ชายเจ้าสุขภาพไม่ดี คิดว่าตนคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน กลัวว่าหากจากไปแล้วจะไม่มีใครดูแลเจ้า ตอนพระเอกหายดีและกำลังจะจากไป พี่ชายเจ้าจึงบอกเขาว่าตนมีน้องสาวคนหนึ่ง สวมหมวกคลุมหน้าอยู่ตลอด เพราะใบหน้าเคยถูกไฟไหม้ตอนเด็ก หวังว่าพระเอกจะรับนางไว้เป็นสาวใช้ ขอเพียงมีข้าวให้นางกินก็พอ