กู้ฉางเยวียนส่งนางถึงหน้าประตูแล้วจึงจากไป
หลินอู้เข้าห้อง ปิดประตู ถอดหมวกคลุมหน้าวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะถอนหายใจยาว เมื่อนึกถึงคราบน้ำมันบนผ้าคลุมหน้าก่อนหน้านี้ นางก็เกาแก้มอย่างกระอักกระอ่วน
นางล้วงหนังสือเคล็ดวิชาบำเพ็ญพื้นฐานที่เจ้าของร่างเดิมเก็บไว้ใต้หมอนออกมา เป็น «เคล็ดชักนำปราณไท่ซวี» แล้วพลิกไปยังหน้าแรก
ตัวอักษรบนหน้ากระดาษเรียงแน่นขนัด อธิบายวิธีสัมผัสปราณวิญญาณฟ้าดิน วิธีชักนำปราณเข้าสู่ร่างกาย และวิธีเปิดเส้นลมปราณสายแรก
เจ้าของร่างเดิมฝึกมาเกือบปีแล้ว แต่ยังไม่แม้แต่จะสัมผัสประตูแห่งการบำเพ็ญได้
หลินอู้มองตัวอักษรเต็มหน้ากระดาษ ยิ่งอ่านก็ยิ่งกลุ้มใจ
“ระบบ ข้าควรทำอย่างไรดี” นางพึมพำเสียงเบา “เจ้าของร่างเดิมฝึกมาตั้งนานยังไม่สำเร็จ ถ้าข้าลองฝึกเองก็คงไม่ไหวเหมือนกันแน่”
ระบบกำลังจะพูด
เฉินหลานซึ่งเฝ้ามองนางอยู่ครู่ใหญ่พลันขยับตัว
เงาร่างเลือนรางของเขาค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นใต้แสงตะเกียง ก่อนจะปรากฏเป็นร่างจริง ยืนเอามือไพล่หลังอยู่ข้างโต๊ะ ในชุดคลุมยาวลายทึบ กลิ่นอายทั่วร่างลึกล้ำยากหยั่งถึง
เขาก้มตามองหนังสือในมือนาง แล้วมองใบหน้าที่กำลังกลัดกลุ้ม
“เคล็ดวิชานี้ไม่เหมาะกับเจ้า” เขากล่าว
หลินอู้สะดุ้ง เงยหน้าขึ้นก็เห็นว่ามีคนมายืนอยู่ตรงหน้า