หลังหลินอู้เต้นจบ ใบหน้าก็แดงระเรื่อไปหมด นางวิ่งเหยาะ ๆ กลับมาหน้ากล้อง ดึงสายเสื้อที่เลื่อนลงให้เข้าที่ ก่อนจะนั่งลงอย่างหอบเหนื่อย
นางหยิบแก้วน้ำขึ้นจิบ หยดน้ำเกาะอยู่บนริมฝีปาก แล้วนางก็เม้มปากเบา ๆ เช็ดมันออก
“เหนื่อยจังเลย…ดูท่าข้าคงไม่เหมาะกับการเต้นจริง ๆ” นางเอ่ยเสียงเบา
เฮ่อฉือส่งข้อความในช่องแสดงความคิดเห็นว่า “เหมาะมาก สวยมาก…”
หลินอู้มองข้อความนั้น พลางใช้นิ้วม้วนปอยผมข้างหู ดูเหมือนจะเขินอายอยู่บ้าง ก่อนเอ่ยขอบคุณ
นางพูดคุยกับคนในช่องแสดงความคิดเห็นต่ออีกพักหนึ่ง พอเห็นว่าใกล้ครบเวลาแล้ว ก็ทอดเสียงนุ่มนวลมองจอพลางกล่าวว่า “จริงสิ ช่วงสองสามวันนี้ข้าคงยุ่งหน่อย อาจไม่มีเวลาไลฟ์ ทุกคนไม่ต้องรอข้านะ”
ช่องแสดงความคิดเห็นพลันเต็มไปด้วยเสียงโอดครวญ
“อย่าเลยนะ ภรรยา—!”
“ค่ำคืนที่ไม่มีเจ้า ข้าจะอยู่ต่อไปได้อย่างไร!”
“เจ้ายุ่งไปเถอะ ไม่ต้องห่วงว่าข้าจะเป็นจะตายอย่างไรแล้ว”
“ภรรยาใจร้ายเหลือเกิน ข้าจะงอแงแล้วนะ”
“ได้ สามีอนุมัติ แต่ต้องชดเชยเวลาไลฟ์ด้วย”
“เห็นด้วยกับข้อความข้างบน กลับมาแล้วต้องชดเชยเวลาไลฟ์นะ”
หลินอู้มองข้อความในช่องแสดงความคิดเห็นแล้วพูดว่า “รู้แล้ว ๆ กลับมาแล้วข้าจะชดเชยให้ทุกคนแน่นอน”
นางโบกมือพลางเอ่ยเสียงนุ่มว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อน ทุกคนรีบพักผ่อนนะ ราตรีสวัสดิ์”
พอปิดไลฟ์ นางก็ยืดเส้นยืดสาย ชายกระโปรงเลื่อนขึ้นตามการเคลื่อนไหว เผยให้เห็นเอวขาวผ่องเพียงน้อย ผิวใต้แสงไฟเป็นสีชมพูระเรื่อจาง ๆ
นางเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “รู้สึกแปลกจังเลย”
【อะไรแปลกหรือ?】
หลินอู้กอดเข่า ใบหน้าแดงระเรื่อ เอ่ยเสียงเบาว่า “ก็…ก็การอยู่ต่อหน้าคนเยอะขนาดนั้น มันรู้สึกแปลก ๆ”