ชั้นบน หลินอู้เพิ่งเก็บของเสร็จ กำลังจะไปอาบน้ำ จู่ ๆ โทรศัพท์บ้านก็ดังขึ้น
เธอรีบวิ่งไปรับสาย เสียงหุ่นยนต์ดังขึ้นจากปลายสายว่า “อาหารที่คุณสั่งมาถึงแล้วค่ะ”
หลินอู้อึ้งไป “ฉันไม่ได้สั่งอาหารนี่นา…?”
ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังย่องไปที่หน้าประตู แง้มประตูออกแล้วชะโงกหน้าไปดู พบหุ่นยนต์ส่งอาหารจอดอยู่หน้าห้อง บนหน้าจอแสดงรอยยิ้มกว้าง
เธอย่อตัวลง หยิบกล่องอาหารไม้จากช่องเก็บของของหุ่นยนต์ ด้านนอกห่อด้วยผ้าที่พิมพ์ชื่อร้านไว้ บนสุดแปะกระดาษโน้ตใบหนึ่ง เขียนเลขห้องของเธอกับคำว่าอันดับสามเอาไว้
ดูท่าจะเป็นอาหารที่ส่งมาให้เธอจริง ๆ
เธอหันกลับไปอุ้มกล่องอาหารเข้าห้อง เปิดกล่องบนสุดดู ข้างในเป็นซาชิมิรวมแน่นเต็มกล่อง จัดวางสวยราวกับภาพวาด ข้าง ๆ ยังมีเค้กสตรอว์เบอร์รีกับหยางจือกานลู่หนึ่งถ้วย
ดวงตาหลินอู้เป็นประกาย “จัดเต็มจังเลย!”
ระบบส่งเสียงประชดประชัน 【ไม่มีธุระก็ไม่เห็นจะเอาใจ】
หลินอู้หยิบช้อนขึ้นมา พูดเสียงเบาว่า “แต่ถ้าไม่กินก็เสียดายแย่เลย…”
พูดจบก็ตักเค้กเข้าปากคำเล็ก ๆ รสหวานของสตรอว์เบอร์รีละลายในปาก จนดวงตาเธอหรี่ลง “อร่อยจัง”
ระบบแค่นเสียง 【แค่ให้ของเล็ก ๆ น้อย ๆ พอกลับโรงเรียน เขาจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?】
“อาจจะมาทำงานต่างเมืองมั้ง” หลินอู้พูดพลางกินไปด้วย “คงบังเอิญพอดีแหละ”
ระบบ “……”
……
เช้าวันต่อมา หลินอู้นั่งอยู่ในรถแท็กซี่ ส่งตำแหน่งที่จะลงรถให้เวินเหยียนหลี่
เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงพลีตสีชมพูซากุระที่นำมาด้วย ชายกระโปรงยาวพอปิดต้นขาส่วนบนได้อย่างเฉียดฉิว