ซ่งชิงเหอยิ้มปฏิเสธ “ขอโทษนะคะ ตอนนี้ฉันยังไม่มีแผนจะขายแผ่นมาสก์หน้า ถ้ามีโอกาสในอนาคต ฉันจะลองพัฒนาแผ่นมาสก์หน้าดูค่ะ”
แผ่นมาสก์หน้าที่ใช้เมื่อครู่ทำจากน้ำธารน้ำวิเศษล้วน ๆ ระหว่างนั้นเธอยังเติมน้ำธารน้ำวิเศษลงบนแผ่นมาสก์อยู่เรื่อย ๆ เพื่อฟื้นฟูผิว ถ้าเธอขายแผ่นมาสก์ ก็ไม่ต่างกับขายน้ำธารน้ำวิเศษ
เธอไม่อยากทำแบบนั้น หากมีคนค้นพบความมหัศจรรย์ของน้ำธารน้ำวิเศษเข้าคงไม่ดีแน่
ซูเสวี่ยถิงรู้สึกเสียดาย แต่คิดว่าซ่งชิงเหอคงปฏิเสธเพราะมีแรงไม่พอ อย่างไรอีกฝ่ายก็ต้องดูแลลูก ทำยาหอมและลิปบาล์มด้วย คงไม่มีเวลาทำอย่างอื่นจริง ๆ
แม้จะเสียดาย แต่เธอก็ไม่ได้คะยั้นคะยอ “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ”
พอเห็นแม้แต่ซูเสวี่ยถิงยังพูดเช่นนี้ คนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่กล้าถามเหมือนกัน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซ่งชิงเหอกับหลิวซิ่วและลู่หวยเฉินช่วยกันส่งทหารหญิงเหล่านั้นออกจากลานบ้าน ผู้การเกาจับมือซ่งชิงเหอด้วยท่าทีสนิทสนมอย่างยิ่ง
มองเธอราวกับเป็นลูกสาวแท้ ๆ
ผู้การเกาคิดว่าคุณซ่งคนนี้ทั้งมีความสามารถและมีวิสัยทัศน์ เป็นบุคลากรที่องค์กรต้องการ
ก่อนกลับ เธอยืนอยู่ตรงประตูบ้านแล้วพูดกับซ่งชิงเหอว่า “เสี่ยวซ่ง เคยคิดเรื่องไปทำงานไหม? ด้วยความสามารถของเธอ หางานทำในกองทัพได้สบายเลย ฉันช่วยเขียนจดหมายแนะนำให้ได้นะ”
ผู้การเกาเต็มใจช่วยซ่งชิงเหอ เธอเป็นคนมองการณ์ไกล เพียงเรื่องวันนี้เรื่องเดียวก็เห็นแล้วว่าอีกฝ่ายไม่ธรรมดา อนาคตต้องไปได้ไกลแน่นอน
เธออยากหยิบยื่นไมตรีไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะเริ่มต้น แม้ตอนนี้จะดูเหมือนเธอเป็นฝ่ายช่วยเหลือ แต่วันหน้าก็ยากจะพูด…